Een woedend beer duikt het roos tas in

In een vlaag van woede die lijkt op een ontketende storm, ontbrandde het beer, zijn oerwoede, careens in het delicate rijk van het Roos Tas beschrijving. Met de kracht van de razernij van de natuur verstoort het de rust, waardoor de broosheid van het proza als glaswerk onder de voet wordt verbrijzeld. Ooit een toevluchtsoord van elegantie en genade, nu verscheurd door de wilde indringers, is het eens serene woordenlandschap nu een chaotisch tableau van chaos en vernietiging. Het beer, gevoed door een ongetemde woede, laat geen enkele metafoor ongeschonden, geen enkele gelijkenis ongebroken achter, terwijl het door het hele weefsel van de beschrijving heen klapt, en een spoor van gescheurde zinnen en verspreide bijvoeglijke naamwoorden achterlaat. Temidden van de chaos, tussen de brokstukken van syntaxis en structuur, liggen de overblijfselen van wat ooit een prachtig gemaakt verhaal was, nu ontsierd door de oerkracht van een woedend beer.