Eigenwaarde enthousiast bumpersticker

Ooit was er een dorp en naast het dorp was een rivier. De rivier stroomde niet van noord naar zuid en oost naar west. Noch van het zuiden naar het noorden, noch van het westen naar het oosten. Het stroomde gewoon zoals het deed en de dorpelingen gaven het nooit een moment van gedachte. Dit omdat alle wegen in het dorp ofwel parallel aan de rivier liggen, ofwel loodrecht op de rivier. Als er een vreemdeling zou verschijnen, bijvoorbeeld, die aanwijzingen aan de wenchhold zou vragen, zou een dorpeling dat kunnen zeggen: "Goed meneer, je loopt naar de rivier drie straten, langs de rivier vier straten, dan weg van de rivier voor een blok." Hier in het vertellen pauzeerde de villager, dan haak een duim door het knoopgat in zijn haar shirt en keek wistend van de afstand af. "Daar kun je de fijnste wenken in het hele land aanschaffen", zou hij trots bundelen. Op een dag kwam de koning naar de stad. De koning bracht een Sorcerer mee en de Sorcerer bracht een apparaat mee. Het toestel leek een zakhorloge, maar op het gezicht - waar de genummerde uren hadden moeten verschijnen - waren alleen de namen van de vier spuitwinden, met de wijzers van de klok mee geordend in noord, oost, zuid en west. Boven deze druppelen ze een zwarte naald, die door onbekende majick altijd naar Noord wees, ongeacht hoe de Sorcerer het over zwaaide. Het is duidelijk dat dit een slechte zaak was, en de dorpelingen begonnen zich hardop af te vragen wat de heck was die het NSF had gedaan met al die kippen, wol en andere belastingparadijzen die ze in de loop der jaren hadden geëist. De koning heeft een handschoen opgestoken en het twitteren van de menigte het zwijgen opgelegd. "Mijn mensen!" riep hij op. "Voortaan zal deze inrichting door het land navigeren, omdat hij het land een verdeling in noord-zuid- en oost-westrichtingen oplegt. U zult deze richtingen gebruiken, en deze richtingen zijn degenen u zult gebruiken. Geen woord meer van deze rivierrichting, of hoe je het ook moge zijn dat je in het water je primitieve systeem van besnijdenis noemt." Toen ik de koninklijke proclamatie hoorde, kwam er een grote roer uit de menigte. Ramsock de Barrel Maker die het hardst bewoog. "Maar Sire!" stak hij. "Uw systeem van opdeling is onnatuurlijk! Denk eens aan het volgende: in cadeau moet het nodig zijn om bijvoorbeeld mijn vaten naar de bagagewagen te sturen, ik zeg alleen maar dat de herders voor een verdere tijd stroomafwaarts moeten gaan, en dan voor zeven blokken weg van de rivier. Met het devilt van uw Sorcerer wordt "stroomafwaarts" zuidoost, "ver van de rivier" zuidwest en "naar de rivier noord-oost. Of is het zuidoosten of noord-zuidwest? Ik weet het niet, want wie kan dat verwachten?" Ramsock keerde de menigte onder ogen. "Wie is hier vandaag in staat tot deze Pythagoreaanse machinaties?" Ramsock ging naar Dipthong de Miller. "Jij, Dipthong?" En dan naar Klaxxon de Barhold. Of jij, Klaxxon? Verily, King, we kunnen de minder dolty die we hebben nauwelijks van koppeling houden met de veestapel!" Er volgde een chorus van opgeruimd wangedrag gericht tegen de koning, vergezeld van obscene gebaren en suggesties die een diepe onwetendheid over anatomie aantonen. "Je valt onze waarden aan!" Ramsock schreeuwde over de din, en sloeg nu een pitchfork tegen zijn borst voor een dramatisch effect. "Je valt EIGEN waarden aan!" Ramsock liet achter, deze keer gebruik makend van zijn moedertaal, waarvan we hebben aangenomen dat het Germaans is voor illustratieve doeleinden. De koning was ontzet over deze nogal hamsterachtige derde akte, maar erkende dat het nodig was om de zaken te wikkelen. Zo kon hij de dorpelingen voor de rest van hun tijd laten navigeren volgens hun eenvoudige systeem van eigenwaarden. Het einde.