Eigenzinnig leuk clown saxofonist wandkleed

Temidden van de zachte gloed van de schemering staat een dame met haar saxofoon, niet in de uitvoering, maar in de pauze, haar adem stil, scheurt herfst terwijl ze de menigte met een zachte hand tot zwijgen heeft gebracht, hen uitnodigend om niet naar haar te luisteren, maar naar de wereld om hen heen. De saxofoon rust uit, zijn gouden rondingen vangen het licht terwijl de muziek van de natuur het podium op gaat: ritselende bladeren, rokende vogeltjes als fluiten, een verre beek die zoemt als een baslijn. Op dit moment ontmoet kunst stilte. De lijn tussen uitvoerder en publiek lost op, en het enige dat overblijft is de harmonie die we te vaak over het hoofd zien. Een eerbetoon aan de stille symfonieën die ons omringen.