Flying Yankee in Portland, ME Union Station 1937 Poster

Flying Yankee as Train 15 at Union Station in Portland, Maine, 16 augustus 1937; foto van Otto Perry. De Flying Yankee was een stroomlijnmachine op diesel die in 1935 werd gebouwd voor de centrale spoorweg Maine en de spoorweg Boston en Maine door Budd Company en met mechanische en elektrische apparatuur van Electro-Motive Corporation. Het was de derde stroomlijntrein in Noord-Amerika. De trein werd in februari 1935 geleverd en op 1 april 1935 op de spoorweg BM-MEC gereden. De dagelijkse route begon in Portland, Maine, vervolgens naar Boston, Massachusetts, gevolgd door een terugkeer naar Portland en verder naar Bangor, Maine, die door Portland naar Boston terugkeerde en uiteindelijk op een late dag naar Portland terugkeerde, op een afstand van 750 mijl per dag. Dit schema werd zes dagen per week bewaard; de trainer was op zondag in onderhoud. Later, aangezien de nieuwere uitrusting het op één route verving, zou het op andere routes worden geschakeld, die de namen The Cheshire, The Minuteman, The Mountainer, en het Bedrijfs Man dragen. Toen het aantal treinreizigers in de jaren vijftig afnam, werd ook de Yankee oud, en daarmee werd de treinstel, als de Minuteman, met pensioen gegaan, de laatste op 7 mei 1957. De spoorweg heeft het treinstel gedoneerd voor de toeristische bestemming van de spoorweg Edaville in Carver, Massachusetts. De trein bleef daar op statisch scherm tot hij in de vroege jaren negentig naar Glen in New Hampshire werd overgebracht nadat hij was gekocht door wijlen Bob Morrell, voormalig eigenaar van Story Land. De trein werd op 10 augustus 2005 naar Lincoln in New Hampshire overgebracht naar de Hobo Railroad waar de mechanische restauratie plaatsvindt. Union Station op St John Street werd besteld door de centrale spoorweg van Maine en werd gezamenlijk gedeeld met de spoorwegen van Boston en Maine, en Portland en Ogdensburg. Het werd ontworpen door Bradlee, Winslow en Wetherill van Boston, en werd geopend op 25 juni 1888. Graniet kwam uit de sequsteengroeve, vlakbij Conway, NH; roze graniet werd gebruikt voor de muren, en wit voor de trim. De vloer van de wachtkamer was een dambord van witte marmer en grijze leisteen, allemaal begrensd in rode leisteen. Baroniale haarden aan beide uiteinden waren gehouwen van rode zandsteen en hadden inlegsteentjes van Tennessee en Vermont marmer. Boven, verfte motieven keurden het plafond aan. De klok in de tower van 138 meter zou het meest nauwkeurige uurwerk in New England zijn. Het was uitgerust met een "dubbel driepotig ontsnappingsmechanisme voor zwaartekracht", uitgevonden door E.B. Denison voor Big Ben in Westminster, en het was gebouwd om bestand te zijn tegen harde elementen. Het station werd in 1905 uitgebreid en in 1911 bouwde George Burnham een drieledige aanvulling. Union Station sloot zijn deuren in 1960 en werd het volgende jaar over een periode van zes weken geramd, waarbij de kloktoren op 31 augustus 1961 een van de laatste stukken was die moesten gaan. De plaats werd ingenomen door een algemeen winkelcentrum voor de strippers "Union Station Plaza". De verwoesting heeft geleid tot een conservatieve beweging in Portland, en de oprichting van Grotere Portland Landmarks. Een vijfde van de treinschuur werd verplaatst naar Thompson's Point, waar het zijn lot wacht, en het klokmechanisme en gezicht zijn op het Congres Square.