Fractal Shofar T-shirt

Beschikt over een fractal weergave van een shofar (ram's horn). De overheersende kleuren zijn geel, wit en blauw. Aanpassen door uw eigen tekst toe te voegen. Voor Yom Kippur of Rosh Hashanah gebruik. Een shofar is gemaakt van de hoorn van een ram of ander koosjer dier. Het werd in het oude Israël gebruikt om de Nieuwe Maan (Rosh Chodesh) aan te kondigen en mensen samen te roepen. Het werd ook geblazen op Rosh Hashanah, wat het begin van het nieuwe jaar markeert, wat zowel de noodzaak betekent om wakker te worden van de oproep tot berouw, en in verband met het gedeelte dat wordt gelezen op de tweede dag van Rosh Hashanah, de Binding van Isaak (Genesis, hoofdstuk 22), waarin Abraham een ram offert in plaats van zijn zoon, Isaak. De shofar wordt vaak genoemd in de Tanach, Talmoed en in de rabbijnse literatuur. Het werd gebruikt om het begin van feestdagen, processies en zelfs het begin van een oorlog aan te kondigen. Misschien wel de beroemdste Bijbelse verwijzing naar de shofar komt voor in het Boek van Jozua, waar shofarot (meervoud van shofar) werden gebruikt om de stad Jericho te veroveren. De shofar werd geblazen en de Joden konden de stad veroveren. De shofar werd meestal voor de oorlog uitgestuurd zodat de troepen zouden weten wanneer de strijd zou beginnen. De persoon die de shofar zou blazen, riep de troepen vanaf een heuvel. Alle troepen waren in staat om de roep van de shofar te horen vanwege het aparte geluid. "Toen zeide de HEERE tot Jozua... Marcheer eens rond de stad met alle mannen. Doe dit zes dagen. Laat zeven priesters trompetten van ramshoorns voor de ark dragen. Op de zevende dag, marcheer zeven keer rond de stad, met de priesters blazen de trompetten. Als je ze op de trompetten hoort klinken, laat dan alle mensen hardop roepen, dan stort de stadsmuur in en gaan de mensen omhoog, elk man recht naar binnen. (Jozua 6:2-5)" In de tempel in Jeruzalem werd de shofar soms samen met de trompet gebruikt. Op nieuwjaarsdag werd de belangrijkste ceremonie gehouden met de shofar, die in het midden werd geplaatst met een trompet aan weerszijden; het was de hoorn van een wilde geit en recht in vorm, geornamenteerd met goud bij het mondstuk. Op snelle dagen werd de hoofdceremonie gehouden met de trompetten in het midden en met een shofar aan beide zijden. Bij die gelegenheden waren de shofarot ramshoorns gebogen in vorm en versierd met zilver bij de mondstukken. Op Jom Kippoer van het jubileumjaar werd de ceremonie op nieuwjaarsdag uitgevoerd met de shofar. Rosh Hoshana is het Joodse Nieuwjaar. Een ceremoniële hoorn, genaamd een "shofar", wordt geblazen, die de Joden eraan herinnert dat God koning is. Een feest met symbolisch voedsel wordt gegeten op Rosh Hashana, en de volgende tien dagen worden doorgebracht in berouw. Rosh Hashana eindigt op Jom Kippur. Jom Kippur is een dag van oordeel, waarin gebeden worden gemaakt om vergeving te vragen. Op Rosh Hashanah en andere volle feestdagen (Dag van Verzoening, Inverzamelen van de oogst [Succot], Pascha en het Feest van Weken - Pinksteren) perfectioneerde een enkele priester twee offers ter ere van de volledige vakantie, Op Rosh Hashanah, gebeurde iets bijzonders tijdens het speciale offer. Twee Shofar Sounders speelden de lange noten en één trompettist speelde de korte noot. Rosh HaShanah wordt ook wel Yom Teruah (de dag van de ontploffing) genoemd, anders hadden de trompetten "top billing". Rosh Hashanah27a, onderschrijft deze bewering: "Said Raba or it may been R. Joshua B. Levi: What is the scriptural warrant for this? - Omdat het geschreven is, "Met trompetten en het geluid van de Shofar schreeuwt gij voor de Koning in de Tempel, hebben wij trompetten en het geluid van de Shofar nodig; elders niet." Rosh Hashanah kondigde het jubileumjaar aan en het geluid van de shofar op Jom Kippoer kondigde de daadwerkelijke vrijlating van financiële bezwaringen aan. In de post-Bijbelse tijd werd de shofar nog meer gebruikt voor religieuze doeleinden vanwege het verbod op het bespelen van muziekinstrumenten als teken van rouw om de vernieling van de tempel. De shofar blijft het nieuwe jaar en de nieuwe maan aankondigen, om Shabbat te introduceren, om het gebod uit te voeren om het te klinken op Rosh Hashanah, en om het einde van de dag van vasten op Jom Kippur te markeren zodra de diensten in de avond zijn voltooid. Het seculiere gebruik is van de hand gewezen (hoewel de shofar werd geopperd om de hereniging van Jeruzalem in 1967 te herdenken) Vandaag wordt de shofar voornamelijk geassocieerd met Rosh Hashanah. (betekent "hoofd van het jaar" in het Hebreeuws) en Jom Kipoer. De shofar is zo'n belangrijk onderdeel van Rosh Hashanah dat een andere naam voor de vakantie Yom Teruah ("dag van de shofar ontploffing") is. De shofar wordt honderd keer geblazen op elk van de twee dagen van Rosh HaShanah. Als een van de dagen van Rosh HaShanah herfsten op Shabbat, echter, de shofar is niet geblazen. Volgens de beroemde Joodse filosoof Maimonides is het geluid van de shofar op Rosh HaShanah bedoeld om de ziel wakker te maken en zijn aandacht te richten op de belangrijke taak van berouw (teshuvah). Het is een gebod om de shofar op Rosh HaShanah te blazen en er zijn vier specifieke shofar blasten in verband met deze vakantie: Teki’ah - Een ononderbroken ontploffing van ongeveer drie seconden Shva’rim - Een teki’ah gebroken in drie segmenten Teruah - Negen snelle vuurblasten Tekiah Gedolah - Een drievoudige teki’ah van ten minste negen seconden, hoewel veel shofar blowers zullen proberen om aanzienlijk langer te gaan, wat het publiek leuk vindt. De persoon die de shofar blaast wordt een Tokea genoemd (wat letterlijk "blaster" betekent) en het is geen gemakkelijke taak om elk van deze geluiden uit te voeren. Scroll naar beneden naar het einde van dit artikel voor een link naar een video die de vier shofar-geluiden van Rosh HaShanah toont. Er is veel symboliek verbonden met de shofar en de wettelijke vereisten voor wat een echte shofar is. De shofar van Rosh Hashanah, wiens doel het is om het Goddelijke in de luisteraar op te wekken, mag niet van een kunstmatig instrument zijn gemaakt. Het moet een instrument zijn in zijn natuurlijke vorm en natuurlijk hol, door wie geluid wordt geproduceerd door de menselijke adem, die God inademt in de mens. Dit zuivere en natuurlijke geluid symboliseert de levens die het Joden noemt om te leiden. Bovendien is de meest wenselijke shofar de gebogen hoorn van een ram. De ram herinnert aan Abrahams gewillige offer aan datgene wat hem het meest dierbaar was. De bocht in de hoorn weerspiegelt de berouw van degene die berouw heeft. Het geluid van de shofar vertelt over de Akedah, toen God Abraham vroeg om Isaak te offeren. Het verhaal (Genesis 22:1-24) culmineert met Abraham die het mes opsteekt om zijn zoon te doden, maar dan moet God zijn hand houden en zijn aandacht vestigen op een ram die gevangen zit in een nabijgelegen struikgewas. Abraham offerde de ram in plaats daarvan. Vanwege dit verhaal beweren sommige midrashim dat wanneer de shofar wordt geblazen God zich Abraham's bereidheid zal herinneren om zijn zoon te offeren en daarom degenen die de ontploffingen van de shofar horen zal vergeven. Op deze manier, net zoals de shofar ontploffingen ons eraan herinneren om ons hart te keren naar berouw, ze herinneren ook God om ons te vergeven voor onze overtredingen. De shofar wordt ook geassocieerd met het idee om God te kronen tot koning op Rosh HaShanah. De adem die door de Tokea wordt gebruikt om de geluiden van de shofar te maken, wordt ook geassocieerd met de adem van het leven, die God voor het eerst in Adam ademde bij de schepping van de mensheid. In de praktijk worden twee soorten algemeen gebruikt: de Ashkenazi en Sefardi shofar zijn gemaakt van de hoorn van een huisram, terwijl een Jemenitische shofar is gemaakt van de hoorn van een koedoe. Een Marokkaanse Shofar is een vlakke Shofar zonder rondingen naast de hoofdcurve; jaren geleden, toen de Marokkaanse Joden het Jodendom niet mochten beoefenen, was het gemakkelijk om het in hun kleren te verbergen vanwege de platte vorm.