Gang waar schaduw danst

Een silhouet gevangen tussen herinnering en realiteit. In deze korrelige monochroom beweegt een eenzame figuur zich over een lege ruimte, haar rok waaiert uit alsof ze halverwege een stap is. Het licht achter haar is zacht en diffuus en werpt eerder een suggestie van vorm dan een definitie. Haar houding suggereert beweging - misschien een dans, misschien gewoon lopen - maar de vervaging rond haar randen maakt het onmogelijk om met zekerheid te zeggen wat ze doet of waar ze naartoe gaat. Het beeld voelt als een herinnering die al is begonnen te vervagen: details lossen op in schaduw en licht en laten alleen de indruk van aanwezigheid achter. Er zijn geen gezichten, geen namen, geen context - alleen de stille zekerheid dat iemand er was, door de tijd bewoog en nu als een spoor achterblijft. Deel van Mystique in Enigma (MIE), een visueel kunstproject dat de stemmen van dingen die niet gezien kunnen worden onderzoekt.