Gedicht van Eenzaamheid

Een solitaire aanwezigheid stapt in het vervagende licht van een oud bos. Een eenzame figuur, gehuld in een golvende witte mantel en met een kap om het gezicht te verbergen, staat met de rug naar ons toe aan de rand van een dicht bos. De bomen zijn hoog, slank en donker, rijzend als pilaren tegen een bleke, sepia-getinte hemel die dik is van de mist. Een zware nevel verbergt de bosbodem en drijft tussen de boomstammen, verzachtend de randen van het tafereel tot een etherische nevel. Het beeld roept thema's van afwezigheid en herinnering op - de figuur lijkt naar iets verloren te gaan of misschien terug te deinzen voor een vervagend verleden. De witte mantel fungeert als een baken in de schemer, suggereert aanwezigheid waar anders alleen stilte is. Het voelt als een moment dat is opgehangen tussen realiteit en droom, het vangen van de stille spanning van alleen zijn in een enorme, mistige ruimte. Deel van Mystiek in Enigma (MIE), een visueel kunstproject dat de stemmen van dingen die niet gezien kunnen worden onderzoekt.