Golden Sun Zandsteen Onderzetter

De zon is de ster in het midden van het Zonnestelsel. Net als andere natuurverschijnselen is de zon in vele culturen in de menselijke geschiedenis een object van verering geweest. Het meest fundamentele begrip van de zon voor de mensheid is de lichtgevende schijf in de hemel, wiens aanwezigheid boven de horizon creëer dag is en wiens afwezigheid nacht veroorzaakt. In veel prehistorische en oude culturen werd de zon gezien als een zonneschijn of een ander bovennatuurlijk fenomeen. Het bewondering van de zon stond centraal in beschavingen als de Inca van Zuid-Amerika en de Azteken van wat nu Mexico is. Vele oude monumenten werden gebouwd met zonneverschijnselen in het achterhoofd; bijvoorbeeld stenen megalieten markeren de zomer- of winterplechtigheid nauwkeurig (sommige van de meest prominente megaliden bevinden zich in Nabta Playa, Egypte; Mnajdra, Malta en Stonehenge, Engeland); Newgrange, een prehistorische menselijke berg in Ierland, was ontworpen om de wintersolstiek te detecteren; de piramide van El Castilla o in Chichén Itzá in Mexico is ontworpen om schaduwen te werpen in de vorm van serpenten die de piramide beklimmen bij de nachtelijke en najaarse equinoxes. In het wijlen Romeinse Rijk werd de verjaardag van de zon gevierd als Sol Invictus (letterlijk "onveroverde zon") kort na de winterse troost, die misschien een antecedent van Kerstmis was. Wat de vaste sterren betreft, lijkt de zon op aarde één keer per jaar te draaien langs het eclipticum door de zodische zee. De Griekse astronomen beschouwden het als een van de zeven planeten (Griekse planeten, "anderer"), waarna de zeven dagen van de week in sommige talen worden genoemd.