Het Raven T-shirt

Ik herinner me nog dat het in de sombere december was, en elk stervend lid bracht zijn geest op de vloer. Ik wenste gretig de morgen; — tevergeefs had ik getracht uit mijn boeken te lenen Verdriet van verdriet — verdriet om de verloren Lenore — Voor de zeldzame en stralende maagd die de engelen Lenore noemen — Naamloos hier voor altijd. Het zijden trieste onzekere ritselen van elk paars gordijn Opgewonden mij — vol met fantastische verschrikkingen die ik nog nooit eerder had gevoeld; Dus nu, tot het kloppen van mijn hart, stond ik te herhalen: Dit is een bezoeker die binnendrong bij mijn kamerdeur — Een late bezoeker die binnendrong bij mijn kamerdeur; — Dit is het, en niets meer." Tegenwoordig werd mijn ziel sterker; aarzelend dan niet meer, meneer," zei ik, "of mevrouw, werkelijk uw vergeving smeek ik; Maar het feit is dat ik aan het dutten was, en zo zachtjes kwam u rappen, En zo flauw kwam u tikken, tikkend aan mijn kamerdeur, Dat ik schaars was zeker dat ik u hoorde"— hier opende ik de deur wijd; — Duisternis daar, en niets meer. Diep in de duisternis, die glundert, stond ik daar te vragen, vrezen, twijfelen, dromen, geen stervelingen durfden ooit te dromen, maar de stilte was ongebroken, en de stilte gaf geen teken, En het enige woord dat er gesproken werd was het gefluisterde woord, "Lenore?" Dit fluisterde ik, en een echo murmuleerde het woord "Lenore!" — alleen dit, en niets meer. Terug in de kamer draaien, al mijn ziel in mij branden, Kort daarna hoorde ik weer een tikken iets harder dan voorheen. Zeker," zei ik, "dat is toch zeker iets aan mijn raamrooster. Ik zal zien wat de dreiging is, en dit mysterie zal ontdekken. Mijn hart moet nog een moment zijn, en dit mysterie zal ontdekken... 'Dit is de wind en niets meer." Open hier gooide ik de rolluik, toen, met veel flirt en fladderen, In daar stapte een statige raaf van de heilige dagen van weleer; Niet de minste gehoorzaamheid die hij maakte; geen minuut stopte of verbleef hij; Maar, met de mijne van heer of dame, neergestreken boven mijn kamerdeur - neergestreken op een buste van Pallas net boven mijn kamerdeur - Gevangen, en gezeten, en niets meer. Toen begreep deze ebbenachtige vogel mijn droevige fancy tot glimlachen, Door het graf en het streng decorum van het gezicht dat het droeg. Alhoewel uw kam geschoren en geschoren zal worden, gij," zei ik, "kunst zeker geen gekke, angstaanjagende grimmige en oude raven die van de nachtelijke kust afdwalen — Vertel me wat uw heerlijke naam is op de Plutoniaanse kust van de Nacht!" Quoth de Raven, "Nooit meer." Veel bewonderde ik deze onbeholpen kip om het discours zo duidelijk te horen, Hoewel het antwoord weinig betekenis heeft — weinig relevantie saai; Want we kunnen het er niet over eens zijn dat geen levend mens ooit de beste was met het zien van een vogel boven zijn kamerdeur — Vogel of beest op de gebeeldhouwde buste boven zijn kamerdeur, Met namen als "Nevermore." — Edgar Allan Poe, The Raven