Het wapen van Brazilië (1500-1815) Sticker

Koloniaal Brazilië (Portugees: Brasil Colonial), soms aangeduid als Portugees Amerika, omvat de periode van 1500, met de komst van de Portugezen, tot 1815, toen Brazilië werd verheven tot een koninkrijk in unie met Portugal. Tijdens de 300 jaar van de Braziliaanse koloniale geschiedenis, de belangrijkste economische activiteiten van het grondgebied waren eerst gebaseerd op brazilwood extractie (brazilwood cyclus), die het grondgebied zijn naam gaf; suikerproductie (suiker cyclus); en ten slotte op goud en diamant mijnbouw (goud cyclus). Slaven, vooral die uit Afrika, leverden het grootste deel van de beroepsbevolking van de Braziliaanse exporteconomie na een korte initiaal periode van inheemse slavernij om Braziliaans hout te snijden. In tegenstelling tot de naburige Spaanse bezittingen, die verschillende onderkoninkrijken hadden met jurisdictie aanvankelijk over Nieuw-Spanje (Mexico) en Peru, en in de achttiende eeuw uitgebreid met de onderkoninkrijken van de Río de la Plata (Argentinië, Uruguay en Bolivia) en Nieuw-Granada (Colombia, Venezuela, Panama, Ecuador en Guyana), werd de kolonie Brazilië voornamelijk in het kustgebied door de Portugezen en een grote zwarte slavenpopulatie die op suikerplantages en mijnen werkte. De hausse en buste van de economische cycli waren gekoppeld aan exportproducten. Het Braziliaanse suikertijdperk, met de ontwikkeling van plantageslavernij, handelaars die als middelste mannen tussen productielocaties, Braziliaanse havens en Europa dienden, werd ondermijnd door de groei van de suikerindustrie in het Caribisch gebied op eilanden die Europese machten in beslag namen van Spanje. Goud en diamanten werden ontdekt en gedolven in het zuiden van Brazilië tot het einde van het koloniale tijdperk. De koloniale hoofdstad werd verplaatst van Salvador naar Rio de Janeiro als reactie op de opkomst en herfst van het belang van exportproducten. In tegenstelling tot Spaans-Amerika, dat na de onafhankelijkheid in veel republieken uiteenviel, bleef Brazilië een enkele administratieve eenheid onder een monarch als het Rijk van Brazilië, wat aanleiding gaf tot het grootste land in Latijns-Amerika. Net zoals het Spaans en het rooms-katholicisme een belangrijke bron van cohesie waren tussen de uitgestrekte en multi-etnische gebieden van Spanje, werd de Braziliaanse samenleving verenigd door de Portugese taal en het rooms-katholicisme. Als de enige Lusophone staatsvorm in Amerika, de Portugese taal was - en blijft - bijzonder belangrijk voor de Braziliaanse identiteit.