Hongarije Officieel wapendeklaag heraldry symbool Briefkaart

Historisch gezien werden ze gebruikt door messeners om ze te identificeren, los van vijandelijke soldaten. Op het vasteland van Europa konden de commissarissen boerenwapens aannemen. In tegenstelling tot zegels en emblemen hebben wapenlagen een formele beschrijving die wordt uitgedrukt als een blazon. In de 21ste eeuw worden wapenlagen nog steeds gebruikt door allerlei instellingen en individuen (zo hebben verschillende universiteiten richtlijnen over hoe hun wapenhoeken kunnen worden gebruikt en hoe hun gebruik kan worden beschermd). De kunst om wapens te ontwerpen, weer te geven, te beschrijven en op te nemen wordt heraldry genoemd. Het gebruik van wapenlagen door landen, staten, provincies, steden en dorpen wordt heraldry als burgerlijk heraldry genoemd. In de heraldische tradities van Engeland en Schotland had een individu, in plaats van een familie, een wapen. In deze tradities zijn wapenlagen legale goederen die van vader op zoon worden overgedragen; vrouwen en dochters kunnen ook wapens beren die zijn aangepast om hun relatie met de huidige wapenhouder aan te geven . Niet-gedifferentieerde wapens worden slechts door één persoon op een bepaald tijdstip gebruikt. Andere nakomelingen van de oorspronkelijke drager kunnen de voorouderlijke armen alleen met enig verschil beren: gewoonlijk een kleurverandering of de toevoeging van een onderscheidende lading. Een van die kosten is het etiket, dat in Brits gebruik (buiten de Koninklijke Familie) nu altijd het merk van een erfgenaam is. Wegens hun belang bij de identificatie, met name bij zegels op juridische documenten, was het gebruik van wapens streng gereguleerd; er zijn nog maar weinig landen die dit vandaag nog steeds doen . Dit is uitgevoerd door herders en het onderzoek naar wapenlagen wordt daarom "heraldry" genoemd. Sommige andere tradities (zoals de Poolse heraldry) zijn minder restrictief, waardoor bijvoorbeeld alle leden van een dynastisch huis of familie dezelfde armen kunnen gebruiken, hoewel een of meer elementen aan het hoofd van het huis kunnen worden voorbehouden. Op termijn verspreidde het gebruik van wapenschilden zich van militaire entiteiten naar onderwijsinstellingen en andere instellingen. Volgens een artikel van een ontwerpinstituut "is de moderne logo en het zakenleven geëvolueerd van de gevechtsstandaard en het militaire uniform van de middeleeuwse tijd". In zijn boek The Visual Culture of Violence in the Late Middle Ages betoogt Valentin Groebner dat de afbeeldingen die zijn samengesteld uit wapenlagen in veel hoesjes zijn ontworpen om een gevoel van macht en kracht over te brengen, vaak in militaire termen. De auteur Helen Stuart betoogt dat een bepaalde wapenlaag een vorm van zakelijke logo was. Musea op het middeleeuwse wapenschild wijzen er ook op dat ze als symbool kunnen worden gezien als voorcursors voor de bedrijfslogo's van de moderne samenleving, die worden gebruikt voor de vorming van een groepsidentiteit. Het Amerikaanse Great Seal wordt vaak het wapen van de Verenigde Staten genoemd. de zon ("paleways of 13 stuks, argent and gules; een chef, azure") is opzettelijk ongepast om het symbolische getal 13 te behouden. De meeste Amerikaanse staten hebben over het algemeen zeehonden, die de rol van wapenschild vervullen. De staat Vermont (opgericht als de onafhankelijke republiek Vermont) volgt echter de Amerikaanse conventie om een zegel te gebruiken voor de waarmerking van officiële staatsdocumenten en heeft ook een eigen aparte wapenmantel. Veel Amerikaanse sociale partners en minderheden, met name universiteitsorganisaties, gebruiken wapens in hun symboliek. Deze wapens verschillen sterk in hun mate van gehechtheid aan de Europese heraldische traditie. Organisaties die buiten de Verenigde Staten met het Amerikaanse lidmaatschap zijn opgericht, kunnen ook een wapenschild hebben. Rooms-katholieke diocesen en kathedralen hebben een wapen. Merk op dat niet alle persoonlijke of collectieve insignes heraldic zijn, hoewel zij vele eigenschappen kunnen delen. De vlaggen worden bijvoorbeeld gebruikt om schepen (waar ze tekens worden genoemd), ambassades en dergelijke te identificeren, en ze gebruiken dezelfde kleuren en design die in de heraldry voorkomen, maar worden meestal niet herkenbaar geacht. Een land kan zowel een nationale vlag als een nationale wapenmantel hebben, en de twee lijken misschien helemaal niet op elkaar. De vlag van Schotland (St Andrew's Cross) heeft bijvoorbeeld een witte zoutoplossing op een blauw veld, maar de koninklijke armen van Schotland hebben een rode leeuw in een dubbele tang op een goud (of) veld. Het Vaticaan heeft zijn eigen wapen. Aangezien de Papoea niet erfelijk is, tonen de inzittenden hun persoonlijke armen en die van hun kantoor. Sommige Popes kwamen uit armlastige (nobele) families; anderen hebben tijdens hun loopbaan in de kerk bewapeningsjassen aangenomen . Het laatste verwijst doorgaans naar hun levensideaal, of naar specifieke Pontificale programma's.[11] Een bekend en wijdverbreid voorbeeld van de laatste tijd was het wapen van paus Johannes Paulus II. Zijn selectie van een grote letter M (voor Mary) op zijn wapen was bedoeld om de boodschap van zijn sterke Mariaanse toewijding uit te dragen. Rooms-katholieke gedichten krijgen ook een wapen toegewezen. Een Basilica- of papalkerk krijgt ook een wapen, dat meestal op het gebouw wordt getoond. Deze kunnen worden gebruikt in landen die anders geen heraldische hulpmiddelen gebruiken. In Schotland is de Lord Lyon King of Arms strafrechtelijk bevoegd om de wapenwetten te handhaven. In Engeland, Noord-Ierland en Wales is het gebruik van wapens een kwestie van burgerlijk recht en wordt het wapenarsenaal geregeld. In verband met een geschil over de uitoefening van het gezag over de officieren van de bewapening verklaarde Arthur Annesley, 1st Earl of Anglesey, Lord Privy Seal op 16 juni 1673 dat de bevoegdheden van de graaf Marshal waren "om alle zaken te bestellen, te berechten en te bepalen die van invloed zijn op de wapens, op het recht, de eer en de chivalerie; wetten, verordeningen en statuten opstellen voor de goede regering van de wapenambtenaren; de benoeming van functionarissen voor de vacatures bij het wapencollege; de wapenambtenaren te straffen en te corrigeren voor wangedrag bij de executie van hun plaatsen". Voorts werd verklaard dat geen octrooien op wapens of tekenen van bekwaamheid mogen worden verleend en dat geen augmentatie, wijziging of toevoeging aan wapens mag plaatsvinden zonder toestemming van de graaf Marshal. Tegenwoordig wordt de term "wapen" vaak op twee verschillende manieren gebruikt. In sommige toepassingen kan het wijzen op een volledig wapenfeit of op een heraldische prestatie, die verschillende elementen omvat — meestal een krest die op een helm zit en op een schild zit; andere gemeenschappelijke elementen zijn supporters die het schild vasthouden en een motto (onder Engeland, boven Schotland). Sommige mensen gebruiken ten onrechte "wapen" of "armen" om te verwijzen naar het escutcheon (d.w.z. het schild zelf) of naar een van de verschillende design die in één schild kunnen worden gecombineerd. (Merk op dat de krest een specifiek deel is van een heraldische prestatie en dat de "crest of arms" een slechte naam hebben.) Het "wapen" wordt vaak voorzien van een mechanisme - een motto, een embleem of een ander teken dat wordt gebruikt om de drager van anderen te onderscheiden. Als een motto deel uitmaakt van de verwezenlijking, heeft het soms wat bestraffende verwijzing naar de naam van de eigenaar. Een apparaat verschilt van een badge of cognizance hoofdzakelijk omdat het een persoonlijk onderscheid is, en niet een badge die achtereenvolgens door leden van het zelfde huis wordt gedragen. Heraldry is het beroep, de studie, of de kunst om wapens te bedenken, toe te kennen en op te blazen en zich uit te spreken over kwesties van rang of protocol, zoals uitgeoefend door een wapenambtenaar. Heraldry is afkomstig van Anglo-Norman herald uit de Germaanse verbinding *harja-waldaz, "legercommandant". Het woord heeft in zijn algemeenheid betrekking op alle aangelegenheden die verband houden met de taken en verantwoordelijkheden van de wapenambtenaren. Aan de meesten, niettemin, is heraldry de praktijk om, lagen van wapens en badges te ontwerpen, te tonen, te beschrijven en te registreren. Historisch gezien wordt het vaak omschreven als "de kustlijn van de geschiedenis" en "de bloemkool in de tuin van de geschiedenis." De oorsprong van heraldry ligt in de noodzaak om deelnemers in de gevechtsstrijd te onderscheiden wanneer hun gezichten verborgen waren door ijzeren en stalen helmen. Uiteindelijk ontwikkelde een formeel systeem van regels zich tot steeds complexere vormen van heraldry. Het systeem van blazoning-wapens dat vandaag in Engelstalige landen wordt gebruikt, is ontwikkeld door de wapenambtenaren in de Middeleeuwen. Dit omvat een gestileerde beschrijving van het escutcheon (schild), de kreeft, en, als cadeau, supporters, mottenes, en andere insigniënten. Er zijn bepaalde regels van toepassing, zoals de tinctuur, en een goed begrip van deze regels is een sleutelelement voor de kunst van de heraldroge. De regels en de terminologie verschillen van land tot land, er waren inderdaad verschillende nationale stijlen ontwikkeld tegen het einde van de Middeleeuwen, maar er zijn een aantal aspecten die zich internationaal uitbreiden. Hoewel heraldry bijna 900 jaar oud is, is het nog steeds erg in gebruik. Veel steden in Europa en in de wereld maken nog steeds gebruik van wapens. Persoonlijk heraldry, zowel wettelijk beschermd als rechtmatig aangenomen, wordt nog steeds over de hele wereld gebruikt. Er bestaan Heraldische samenlevingen om onderwijs en begrip voor dit onderwerp te bevorderen. Hongarije en-us-Hongarije.ogg/ˈhʌ juri/ (help・info) (Hongaars: Magyarország [ˈmɒ ɟ ɒ rorsaːɡ] (Speaker Icon.svg listener)), in het Engels Officieel is de Republiek Hongarije (Magyar Köztársaság hu-Magyar Köztársaság.ogg listener (help・info), letterlijk Magyar (Hongaarse) republiek), een land dat niet aan land grenst is in het Karakje Iers bekken van Midden-Europa, begrensd door Oostenrijk, Slowakije, Oekraïne, Roemenië, Servië, Kroatië en Slovenië. De hoofdstad is Boedapest. Hongarije is lid van de OESO, de NAVO, de EU en V4 en is een Schengenstaat. De officiële taal is het Hongaars, dat deel uitmaakt van de Finoegrische familie, en dus een van de vier officiële talen van de Europese Unie die niet van Indo-Europese oorsprong zijn[noot 1] Na een Keltisch (na c.). 450 BC) en een Roman (9 AD - c. 430) De Hongaarse heerser Árpád, wiens overkleinzoon Stephen I van Hongarije in 1000 werd bedekt met een kroon uit Rome die door de paus werd gestuurd. Hongarije werd erkend als een koninkrijk en bleef gedurende 946 jaar een monarchie[4] en werd op verschillende punten beschouwd als een van de culturele centra van de Westerne wereld. Een belangrijke macht tot het einde van de Eerste Wereldoorlog verloor Hongarije meer dan 70% van zijn grondgebied, samen met 3,3 miljoen mensen met een Hongaarse etnische afkomst[5], overeenkomstig het Verdrag van Trianon,[6], waarvan de voorwaarden door Hongaren als vernederend werden beschouwd.[7] Het koninkrijk werd opgevolgd door een communistisch tijdperk (1947-1989) waarin Hongarije de aandacht kreeg. met betrekking tot de revolutie van 1956 en de halve beweging om de grens met Oostenrijk in 1989 te openen, waardoor de ineenstorting van het Oostblok wordt versneld. De regeringsvorm van de cadeau is een parlementaire republiek (sinds 1989). Hongarije is tegenwoordig een economie met een hoog inkomen[8] en een regionale marktleider[9][10][11] Het huidige doel van Hongarije is volgens de IMF-normen een ontwikkeld land te worden.[12] In het afgelopen decennium was Hongarije een van de 15 meest populaire toeristische bestemmingen ter wereld[13][14]. Het land is het land met het grootste systeem van watergrotten[1] 5] en het op één na grootste thermische meer ter wereld (het Hévíz-meer), het grootste meer in Midden-Europa (het Balatonmeer) en het grootste natuurlijke grasland in Europa (Hortobágy). Sinds 2009 hebben 13 Hongaren (die in Hongarije zijn geboren) een Nobelprijs ontvangen, meer dan China, India, Australië of Spanje.[66] Nog eens acht wetenschappers (van Hongaarse afkomst aan beide zijden) zijn in het buitenland geboren. De eerste technologie ter wereld werd in 1735 in Selmecbánya, het Hongaarse Koninkrijk (tegenwoordig Slowakije) opgericht. De Universiteit van Boedapest voor Technologie en Economie (BME) wordt beschouwd als de oudste technologie ter wereld met een universitaire rang en structuur. De rechtsvoorganger van de universiteit werd in 1782 opgericht door keizer Joseph II. Hongarije staat bekend om zijn uitstekende wiskundeopleiding, die een groot aantal voortreffelijke wetenschappers heeft opgeleid. De beroemde Hongaarse wiskundigen zijn onder meer János (John) Bolyai (Bolyai János), ontwerper van de moderne geometrie ( niet-Euclidean (of "absoluut") ) in 1831. Paul Erdős (Erdős Pál), beroemd om uitgeverij in meer dan veertig talen en waarvan de Erdős-nummers nog steeds worden getraceerd; ;[67] en John von Neumann (Neumann János), Quantum Theory, Game Theory, pionier op het gebied van digitaal computergebruik en hoofdwiskundige in het Manhattan Project. Veel Hongaarse wetenschappers, waaronder Erdős, von Neumann, Leo Szilard en Edward Teller, migreerden naar de Verenigde Staten. De andere oorzaak van de emigratie van wetenschappers was het Verdrag van Trianon, dat het "kleine Hongarije" dat door het Verdrag van Trianon werd geamputeerd, niet in staat was om het omvangrijke kostbare wetenschappelijke onderzoek te ondersteunen, zodat sommige Hongaarse wetenschappers hun beroemdste bijdragen in de Verenigde Staten hebben geleverd. In juni 1987 nam Károly Grósz de functie van premier over. In januari 1988 werden alle beperkingen op buitenlandse reizen opgeheven. In maart brachten demonstraties voor democratie en burgerrechten 15.000 mensen de straat op. In mei werd Grósz, na de gedwongen pensionering van Kádár, benoemd tot partijsecretaris-generaal. Onder Grósz begon Hongarije op weg naar volledige democratie, en de verandering werd versneld onder impuls van andere partijhervormers zoals Imre Pozsgay en Rezső Nyers. Ook in juni 1988 demonstreerden 30.000 mensen tegen de plannen van het Roemeense communistische regime om dorpen in Transsylvanië te vernietigen. In februari 1989 kondigde het Centraal Comité van de Communistische Partij in reactie op de "ontevredenheid van het publiek" aan dat het een meerpartijenstelsel in Hongarije zou toestaan en vrije verkiezingen zou houden. In maart heeft de regering voor het eerst in decennia de verjaardag van de revolutie van 1848 uitgeroepen tot een nationale feestdag. De demonstraties van de oppositie vulden de straten van Boedapest met meer dan 75.000 demonstranten. Grósz ontmoette Michail Gorbatsjov in Moskou, die de Hongaarse toenadering tot een meerpartijenstelsel bekritiseerde en beloofde dat de USSR zich niet zou mengen in de binnenlandse aangelegenheden van Hongarije. In mei begon Hongarije zijn omheining van het prikkeldraad langs de Oostenrijkse grens af te breken, de eerste traan in het IJzeren Gordijn. Juni bracht de herbegrafenis van premier Nagy, geëxecuteerd na de revolutie van 1956, en trok een menigte van 250.000 op het Heroes'-plein. De laatste spreker, de 26-jarige Viktor Orbán, riep publiekelijk op tot het verlaten van Hongarije door Sovjettroepen. In juli bezocht George Struik van het Amerikaanse President George Hongarije. In september kondigde minister van Buitenlandse Zaken Gyula Horn aan dat de Oost-Duitse vluchtelingen in Hongarije niet zouden worden gerepatrieerd, maar dat ze in plaats daarvan naar het Westen zouden mogen gaan. De daaruit voortvloeiende exodus schudde Oost-Duitsland en hakte de herfst van de Berlijnse muur. Op 23 oktober verklaarde Mátyás Szűrös Hongarije tot republiek. Op een partijcongres in oktober 1989 stemden de communisten ermee in hun monopolie op de macht op te geven, waardoor de weg werd vrijgemaakt voor vrije verkiezingen in maart 1990. De naam van de partij werd veranderd van de Hongaarse Socialistische Arbeiderspartij in de Hongaarse Socialistische Partij (MSZP) en er werd een nieuw programma aangenomen waarin werd gepleit voor sociale democratie en een vrije markteconomie. Dit was echter niet genoeg om het stigma van veertig decennia autocratische heerschappij af te wenden, en de verkiezingen van 1990 werden gewonnen door het centrumrechtse Hongaarse Democratische Forum (MDF), dat een geleidelijke overgang naar het kapitalisme voorstond. De liberale Alliantie van Vrije Democraten (SZDSZ), die had aangedrongen op veel snellere veranderingen, kwam op de tweede plaats en de socialistische partij liep ver achter. Zoals Gorbachev doorzocht, veranderde Hongarije het politieke systeem met nauwelijks een moord en verliet de laatste Sovjettroepen Hongarije in juni 1991. In een coalitie met twee kleinere partijen heeft de MDF Hongarije tijdens zijn harde overgang naar een volwaardige markteconomie een gezonde regering gegeven. József Antall, de eerste democratisch gekozen premier van Hongarije, is in december 1993 overleden en vervangen door de minister van Binnenlandse Zaken Péter Boross. Demonstranten in Boedapest De economische veranderingen in het begin van de jaren negentig hebben geleid tot een daling van de levensstandaard van de meeste mensen in Hongarije. In 1991 werden de meeste overheidssubsidies afgeschaft, wat leidde tot een ernstige recessie die nog werd verergerd door de bezuinigingen die nodig waren om de inflatie te verlagen en de investeringen te stimuleren. Dit maakte het leven voor veel Hongaren moeilijk, en tijdens de verkiezingen van mei 1994 won de Hongaarse socialistische partij onder leiding van voormalige communisten een absolute meerderheid in het parlement. Dit betekende geenszins een terugkeer naar het verleden, en partijleider Gyula Horn wees er snel op dat zijn partij in de eerste plaats het hele hervormingsproces op gang had gebracht (aangezien de minister van Buitenlandse Zaken in 1989 een sleutelrol speelde bij het openen van de Hongaarse grens met Oostenrijk). De drie belangrijkste politieke partijen pleiten voor economische liberalisering en nauwere stropdassen met het Westen. In maart 1996 werd Horn herkozen als leider van de Socialistische Partij en hij bevestigde dat hij het economische stabilisatieprogramma van de partij zou voortzetten. In 1997 stemde 85% in een nationaal referendum voor toetreding van Hongarije tot de NAVO. Een jaar later begon de Europese Unie met de onderhandelingen met Hongarije over een volledig lidmaatschap. In 1999 trad Hongarije toe tot de NAVO. Hongarije stemde voor toetreding tot de EU en trad in 2004 toe.