Honkers - Canadese Ganzen iPhone 15 Case

Op een grijze lentedag in Alaska zwemmen twee Canadese Ganzen, vaak 'honkers' genoemd, in een watermassa die nog gedeeltelijk verstopt is met ijs. Pas aan door uw eigen tekst toe te voegen. De Canadese Gans, Branta canadensis, heeft een zwarte kop en nek, witte vlekken op het gezicht en een bruingrijze lichaamskleur. De zwarte kop en nek met witte 'kinband' onderscheiden de Canadese Gans van alle andere ganzensoorten, met uitzondering van de Brandgans, maar de laatste heeft een zwarte borst en ook grijze in plaats van bruinachtige lichaamsveren. De Canadese Gans varieert van 30 tot 43 inch in lengte en heeft een spanwijdte van 50 tot 73 inch. Mannetjes wegen meestal 7,1–14 pond en kunnen zeer agressief zijn bij het verdedigen van hun territorium. Het vrouwtje ziet er vrijwel identiek uit, maar is iets lichter met 5,5–12 pond en heeft een andere roep. De levensduur in het wild van ganzen die de volwassenheid bereiken varieert van 10–24 jaar. Canadese Ganzen zijn inheems in Noord-Amerika. Ze broeden in Canada en de noordelijke Verenigde Staten in verschillende habitats. Nestplaatsen bevinden zich meestal in een verhoogd gebied nabij water zoals beken, meren, vijvers en soms op een beverburcht. Eieren worden gelegd in een ondiepe depressie bekleed met plantaardig materiaal en dons. In recente jaren zijn de populaties Canadese Ganzen in sommige gebieden aanzienlijk gegroeid, zozeer zelfs dat veel mensen ze beschouwen als ongedierte vanwege hun uitwerpselen, bacteriën in hun uitwerpselen, lawaai en confrontatiegedrag. Dit probleem is deels te wijten aan de verwijdering van natuurlijke roofdieren en een overvloed aan veilige, door de mens gemaakte watermassa's zoals die op golfbanen, in openbare parken en stranden en in geplande gemeenschappen. Gedeeltelijk als gevolg van de interbreeding van verschillende trekkende ondersoorten met de geïntroduceerde niet-trekkende reusachtige ondersoort, zijn Canadese Ganzen vaak een jaarrond verschijnsel in dergelijke stedelijke omgevingen. Canadese Ganzen zijn op natuurlijke wijze noord-Europa bereikt, zoals is bewezen door ringvangsten. De vogels zijn van ten minste de ondersoort parvipes en mogelijk anderen. Canadese Ganzen worden ook van nature aangetroffen op het schiereiland Kamchatka in oostelijk Siberië, oostelijk China en in heel Japan. Net als de meeste ganzen is de Canadese Gans een trekvogel met het overwinteringsgebied dat het grootste deel van de Verenigde Staten omvat. Het luid roepen van grote groepen Canadese Ganzen die in V-vorm vliegen, signaleert de overgangen naar de lente en de herfst. In sommige gebieden zijn de trekroutes gewijzigd als gevolg van veranderingen in habitat en voedselbronnen. In milde klimaten van Californië tot de Grote Meren is een deel van de populatie niet-trekkend geworden vanwege een adequate wintervoedselvoorziening en een gebrek aan voormalige roofdieren. Canadese Ganzen zijn voornamelijk herbivoren, hoewel ze soms kleine insecten en vissen eten. Hun dieet omvat groene vegetatie en granen. De Canadese Gans eet verschillende grassen wanneer hij op het land is. Hij voedt zich door een grasspriet met de snavel te grijpen en deze vervolgens met een ruk van de kop af te scheuren. De Canadese Gans eet ook granen zoals tarwe, bonen, rijst en maïs wanneer deze beschikbaar zijn. In het water voedt hij zich met slib op de bodem van de watermassa. Hij voedt zich ook met waterplanten, zoals zeewieren. In stedelijke gebieden staan ze er ook om bekend voedsel uit afvalbakken te pikken. Volwassen ganzen worden vaak gezien terwijl ze hun jongen in een rij leiden, meestal met één ouder aan de voorkant en de andere aan de achterkant. Bij het beschermen van hun jongen jagen ouders vaak gewelddadig op nabije wezens, van kleine merels tot alleenstaande mensen die naderen, nadat ze hen hebben gewaarschuwd met een sissend geluid en vervolgens aanvallen met beten en slagen van de vleugels als de dreiging niet terugtrekt of een jong heeft gegrepen. De meeste soorten die op eieren jagen, zullen ook een jong nemen. Hoewel ouders vijandig zijn tegenover onbekende ganzen, kunnen ze groepen vormen van een aantal jongen en een paar volwassenen, crèches genoemd.