I Love Blues Magneet

Blues is de naam die wordt gegeven aan zowel een muziekvorm als een muziekgenre[1] die afkomstig is uit de Afrikaanse-Amerikaanse gemeenschappen in voornamelijk het diepe zuiden van de Verenigde Staten aan het einde van de 19e eeuw, afkomstig van spirituals, werkliederen, veldhellers, geschreeuw en kreten, en rijpe simpele narratieve ballads[2]. De blues vormen alomtegenwoordig in jazz, ritme en blues, en rock en roll worden gekarakteriseerd door specifieke chordprogressies, waarvan de blauwdruk van twaalf staafjes de meest voorkomende is. Het blauwe merkt op dat voor expressieve doeleinden wordt gezongen of afgevlakt of geleidelijk wordt gebogen (minder dan de derde tot de derde grote) ten opzichte van de toonhoogte, ook een belangrijk deel van het geluid is. De blauwvintonijngenre is gebaseerd op de blauwvintonijnvorm, maar heeft andere kenmerken zoals specifieke teksten, basislijnen en instrumenten. Blauwen kunnen worden onderverdeeld in verschillende subgenres, variërend van land tot stad, die min of meer populair waren in verschillende perioden van de 20e eeuw. Het bekendste zijn de verfstijlen Delta, Piemonte, Jump en Chicago. De Tweede Wereldoorlog markeerde de overgang van akoestische naar elektrische blues en de geleidelijke openstelling van blauwe muziek voor een breder publiek. In de jaren '60 en '70, evolueerde een hybride vorm die blauwsteen heet. De term "blauwe plekken" verwijst naar de "blauwe duivels", dat wil zeggen melancholie en verdriet; een vroegtijdig gebruik van de term in deze zin is te vinden in George Colman's one-act farce Blue Devils (1798)[3]. Hoewel het gebruik van de uitdrukking in Afrikaans-Amerikaanse muziek ouder kan zijn, is het al bewezen sinds 1912, toen Hart Wand's "Dallas Blues" de eerste copyrighted blues compositie werd.[4][5] In teksten wordt de zin vaak gebruikt om een depressieve stemming te beschrijven.