Ik werd verliefd op een lieve kitten (ik zelf) papieren bekers

Dit ontwerp is voorzien van een schilderij van de Engelse outsider kunstenaar Louis Wain (1860-1939), die bekend werd om zijn kunstwerk met antropomorfe katten en kittens. Het schilderij toont een schattig tabby kitten in een close-up frontaal uitzicht. De vacht is pluizig, met rijke bruine en grijs gestreepte tonen, culminerend in een witte, licht afgeronde borst. De ogen van het kitten zijn groot, helder geel en wijd open, wat duidt op verrassing, shock of verrukking. Zijn mond is enigszins behapbaar en vormt een "O" -vorm, misschien met verwondering of vreugdevolle verbazing. De vereenvoudigde blauwe achtergrond, omlijst in een fijne rode rand, zorgt ervoor dat alle aandacht wordt gevestigd op het expressieve gezicht van het kitten, met de nadruk op de directheid van zijn charme. Onder het kitten, in een eenvoudig, bijna naïef handschrift, staat het bijschrift: "Ik werd verliefd op een mooie kitten en dat kitten mezelf was." Dit geeft zowel charme als verhaallijn aan het werk, waardoor een zoete en speelse zelfidentificatie met het kitten wordt versterkt. Deze speelse tekstregel voegt een laag komische zelfreflectie toe, waardoor het afbeelding van een eenvoudige dierstudie verandert in een grillige uitspraak over identiteit en genegenheid. Door zelfliefde te combineren met het aanbidden van een kitten, geeft Wain creëer een zachte, bijna therapeutische boodschap, waarin hij vreugde en herkenning vindt in de onschuldige kwaliteiten die de kat belichaamt. Het kitten wordt zo een stand-in, niet alleen voor katachtige schoonheid, maar ook voor de eigen geest van de kunstenaar. Het kunstwerk legt de kwaliteiten vast die Wain's kunst zo geliefd maakten in het laat-Victoriaans en Edwardiaanse Groot-Brittannië: eenvoud, humor en een diepe liefde voor katten.