Ir. Soekarno T-shirt

Sukarno werd voor het eerst blootgesteld aan nationalistische ideeën terwijl het onder Tjokroaminoto viel. Later, toen hij een student in Bandung was, onderdompelde hij zichzelf in een Westerne, communistische en islamitische politieke filosofie, die uiteindelijk zijn eigen politieke ideologie van Indonesische socialistische zelfvoorziening ontwikkelde. Hij begon zijn ideeën te formuleren als Marhaenisme, genoemd naar Marhaen, een Indonesische boer die hij ontmoette in Zuid-Bandung, die zijn kleine perceel grond bezat en er zelf aan werkte, en die genoeg inkomen produceerde om zijn familie te onderhouden. Op de universiteit begon Sukarno met het organiseren van studieclub voor Indonesische studenten, de Algemeene Studieclub, in weerwil van de gevestigde studentenverenigingen die worden gedomineerd door Nederlandse studenten. Op 4 juli 1927 richtte Sukarno samen met zijn vrienden van de Algemeene Studieclub een pro-onafhankelijkheidspartij op, Partai Nasional Indonesia (PNI), waarop Sukarno als eerste leider werd gekozen. De partij pleitte voor onafhankelijkheid voor Indonesië en was tegen imperialisme en kapitalisme omdat zij van mening was dat beide systemen het leven van het Indonesische volk verergerden. De partij pleitte ook voor secularisme en eenheid tussen de vele verschillende etnische groepen in de Nederlandse Oost-Indische landen, om een verenigd Indonesië op te richten. Sukarno hoopte ook dat Japan een oorlog zou beginnen tegen de westerne machten en dat Java dan onafhankelijk zou kunnen worden met de hulp van Japan. Al snel na de desintegratie van de Sarekat-islam begin jaren 20 en na het uiteenvallen van Partai Komunis Indonesia na hun mislukte rebellie van 1926, begon PNI een groot aantal volgelingen aan te trekken, met name onder de nieuwe universitaire jongeren die op zoek waren naar grotere vrijheden en kansen die hun in het racistische en constrictieve politieke systeem van de Nederlandse koloniale werden ontzegd. [7] Sukarno met medeverdachten en advocaten tijdens zijn proces in Bandung, 1930. De activiteiten van de PNI vielen onder de aandacht van de koloniale regering en de toespraken en bijeenkomsten van Sukarno werden vaak geïnfiltreerd en verstoord door agenten van de koloniale geheime politie (Politiek Inlichtingen Dienst/PID). Uiteindelijk werden Sukarno en andere belangrijke PNI-leiders op 29 december 1929 door de Nederlandse koloniale autoriteiten gearresteerd in een reeks aanvallen in heel Java. Sukarno zelf werd gearresteerd tijdens een bezoek aan Yogyakarta. Op zijn proces in het gerechtshof van Bandung Landraad van augustus tot december 1930 heeft Sukarno een reeks lange politieke toespraken gehouden waarin de onrechtvaardigheden van het kolonialisme en het imperialisme, Indonesië Menggoegat genaamd, werden aangepakt. In december 1930 werd Sukarno veroordeeld tot vier jaar gevangenisstraf, die in de Sukamiskin-gevangenis in Bandung werd uitgezeten. Zijn indrukwekkende toespraak kreeg echter een brede berichtgeving in de pers, en door de sterke druk van de liberale krachten in zowel Nederland als Nederlands Oost-Indies werd Sukarno begin 31 december 1931 vrijgelaten. Tegen die tijd was hij een populaire held geworden die in heel Indonesië algemeen bekend was. Tijdens zijn gevangenschap was PNI echter gespleten door onderdrukking van koloniale autoriteiten en interne dissensie. De oorspronkelijke PNI werd ontbonden door de Nederlanders, en de voormalige leden van de PNI vormden twee verschillende partijen; het Partai Indonesia (Partindo) onder Sukarno's bondgenoot Sartono, die massale agitatie promoot, en de Pendidikan Nasional Indonesia (PNI Baroe) onder Mohammad Hatta en Soetan Sjahrir, twee nationalisten die onlangs terugkwamen uit Nederlandse studies en die een langetermijnstrategie promoten om de ongeschoolde Indonesische bevolking te voorzien van modern onderwijs om een intellectuele elite te ontwikkelen in staat zijn om effectief verzet aan te bieden tegen de Nederlandse regel. Na de pogingen om de twee partijen te verzoenen om een verenigd nationalistisch front te vormen, koos Sukarno er op 28 juli 1932 voor om het hoofd van Partindo te worden. Partindo heeft zich gehouden aan de strategie van Sukarno om onmiddellijk massale opschudding te veroorzaken, en Sukarno was het niet eens met de langetermijnstrijd van Hatta op basis van kadaverij. Hatta was zelf van mening dat de Indonesische onafhankelijkheid niet binnen zijn leven zou plaatsvinden, terwijl Sukarno van mening was dat de strategie van Hatta geen rekening hield met het feit dat de politiek alleen maar echte veranderingen kan doorvoeren door middel van het oprichten en gebruiken van geweld (machts en aanwakkeren).[7] In deze periode is Sukarno teruggekeerd naar de architectuur en heeft het bureau van Soekarno & Rooseno geopend. Hij schreef ook artikelen voor de krant van het feest, Fikiran Ra'jat. Terwijl ze in Bandung gevestigd was, reisde Sukarno uitgebreid door Java om contacten te leggen met andere nationalisten. Zijn activiteiten werden door de Nederlandse PID extra aandacht getrokken. Medio 1933 publiceerde Sukarno een reeks artikelen met de titel Mentjapai Indonesia Merdeka ("Naar een onafhankelijk Indonesië"). Voor dit schrijven werd hij op 1 augustus 1933 in Jakarta gearresteerd door de Nederlandse politie tijdens een bezoek aan de landgenoot Mohammad Hoesni Thamrin. Deze keer heeft de hardlinegouverneur-generaal jonkheer Bonifacius Cornelis de Jonge, om te voorkomen dat het Sukarno een platform wordt geboden om politieke toespraken te houden, zijn noodmacht gebruikt om Sukarno zonder proces naar de binnenlandse ballingschap te sturen. In 1934 werd Sukarno samen met zijn familie (waaronder Inggit Garnasih) naar de afgelegen stad Ende op het eiland Flores verscheept. In Flores heeft hij zijn beperkte bewegingsvrijheid gebruikt om een kindertheater op te zetten. Een van de leden was de toekomstige politicus Frans Seda. Als gevolg van een uitbraak van malaria in Flores besloten de Nederlandse autoriteiten in februari 1938 Sukarno en zijn familie naar Bencoolen (nu Bengkulu) te verplaatsen aan de westerne kust van Sumatera. In Bengkulu werd Sukarno vertrouwd met Hassan Din, het lokale hoofd van de Muhammadiyah-organisatie, en hij mocht islamitische religie onderwijzen op een lokale school die eigendom was van de Muhammadiyah. Een van zijn studenten was de 15-jarige Fatmawati, dochter van Hassan Din. Hij raakte romantisch betrokken bij Fatmawati, wat hij rechtvaardigde door te verklaren dat Inggit Garnasih niet in staat was om kinderen te produceren tijdens hun bijna twintig jaar durende huwelijk. Sukarno was nog in Bengkulu in ballingschap toen de Japanners in 1942 de archipel binnenvielen.