ISO BOB SOKKEN

Je doet ze aan en plots voelt de wereld... draaglijk. SOKKEN! De kou van de laadplatformvloer verdwijnt. De sok past precies goed. Hij is knus maar vergevingsgezind, alsof hij weet dat je hier al sinds half zeven staat te wachten tot de stroom uitvalt. En ja, ze zijn echt zo goed. Zouden we je misleiden? ** dit is geen financieel advies ** Zo goed dat je in de verleiding komt om over de site te lopen zonder je beschermende schoeisel, wat, laten we eerlijk zijn, het begin is van tragedies. Want het is niet het comfort dat je fataal wordt. Het is wat ERONDER LIGT! De stagepin die losraakte tijdens de repetitie. Die ene losse M12-ring die sinds Montréal in de achterste hoek van het podium rondspookt. Een plas waarvan we oprecht hopen dat het glycol is. Een vergeten stift met het deksel eraf, die stilletjes je ondergang beraamt. Een loslopende zak ijs van de catering, die langzaam naar zijn bestemming smelt. En, onvermijdelijk, een eenzame tie-line die rond je enkel kronkelt. Dus draag ze trots — onder laarzen, onder werkkleding, onder wat dan ook dat voor professioneel doorgaat op dit punt in de tour. Het zijn sokken die je herinneren wat comfort kan zijn, als de wereld niet gemaakt was van vluchten cases en kabel hellingen. Gebreid ergens tussen Stuttgart en Sudbury, denken we. Misschien geëxtrudeerd. Ik ben niet in soft goods. Ontworpen voor degenen die leven van inladen tot uitladen, dromen in lumen, en weten dat backstage geen plek is voor blote voeten — hoe goed de sokken ook voelen - of eruit zien.