Kooskooskia Idaho Mammals Deer Animals Chipmunk Briefkaart

Deze video is nog steeds gemaakt van onze expeditie video, The Kooskooskia Expedition is op locatie in Idaho opgenomen. Ik ben Michael C. Clark Naturalist, Verkenner en Cinematograaf. Mijn compañero Loganapithicus en ik reizen de wereld op zoek naar unieke ecosystemen om cinéma-vérité-stijl te verkennen en te documenteren. Onze expedities vinden meestal plaats in een gebied van 5 vierkante mijl of minder binnen een tijdsduur van 7-21 dagen en we richten ons op de hele planten van het ecosysteem, dieren, geologie, weer en nog veel meer. We zoeken niet specifiek naar, lokken of op soorten wachten, we filmen wat we tegenkomen als we het ecosysteem te voet onderzoeken. Het doel van onze expedities is om te helpen bij de eindeloze zoektocht naar kennis van homo sapien door de ecosystemen te documenteren die eeuwig veranderen met de plant Aarde zoals ze al miljarden jaren hebben. Onze ecosysteemvideo's kunnen door iedereen gratis bekeken worden en gebruikt worden voor educatieve en testdoeleinden zonder winstoogmerk en voor wetenschappelijke studies over de ecosystemen. Daarom hebben we verhalen buiten beschouwing gelaten en muziek op de achtergrond gebruikt wanneer er geen natuurlijk geluid beschikbaar is, waardoor de video's uiteindelijk worden achtergelaten voor zelfinterpretatie, individuele ontdekking en voor professoren die als voorbeeld in een klaslokaal kunnen uitleggen of shows. We kunnen niet elke soort filmen in de geselecteerde ecosystemen, want het is onmogelijk om alles in zo'n kort tijdsbestek te krijgen, je zou een heel leven lang kunnen doorbrengen in het bestuderen van een ecosysteem van de planeet Aarde en het nog steeds nooit helemaal zien. Tijdens onze expedities zijn geen plant of diersoort beschadigd, alle soorten worden in hun natuurlijke habitat gefilmd en worden niet gedwongen of betaald voor de uitvoering. Dit is de film van Moeder Natuur als je scriptvragen hebt, richt ze dan naar haar.ə/), luchtademende gewervelde dieren die gekenmerkt worden door het bezit van endothermie, haar, drieduizend oor botten en borstklieren die functioneren bij moeders met jonge kinderen. De meeste zoogdieren hebben ook zweetklieren en gespecialiseerde tanden. De grootste groep zoogdieren, de placenta, hebben een placenta die de nakomelingen tijdens de dracht voedt. Het zoogdierbrein, met zijn karakteristieke neocortex, reguleert endothermische en circulatoire systemen, waarbij de laatste rode bloedcellen bevat die geen nuclei bevatten en een vierkamertjeshart. De zoogdieren hebben een grootte van 30-40 mm (1-1,5 inch) bumblebee bat tot de 33-meter (108-voet) blauwe walvis. Het woord "zoogdier" is modern van de wetenschappelijke benaming Mammalia, die in 1758 door Carl Linnaeus is bedekt en die afkomstig is van het Latijnse zoogdier ("teat, pap"). Alle zoogdieren in de vrouw verzorgen hun jongen met melk, die wordt uitgescheiden uit speciale klieren, de melkklieren. Volgens zoogdiersoorten in de wereld waren er in 2005 5702 soorten bekend. Deze zijn gegroepeerd in 1.229 genera, 153 families en 29 orders.[1] In 2008 heeft de IUCN een vijfjarige, 17.000 wetenschappers Global Mammal Assessment for its IUCN Red List uitgevoerd, die aan het einde van die periode 5.488 aanvaarde soorten telde.[2] In sommige indelingen, de zoogdieren De dieren zijn onderverdeeld in twee subklassen (zonder fossielen te tellen): de Prototheria (orde van Monotremata) en de Theria, die de infraclasses Metatheria en Eutheria vormen. De marsachtigen vormen de kroongroep van de Metatheria en omvatten derhalve alle levende metaterianen en vele uitgestorven wezens; De placenta vormen ook de kroongroep van Eutheria. Met uitzondering van de vijf soorten monotremes (die eieren leggen), bevallen alle levende zoogdieren zich om jong te leven. De meeste zoogdieren, met inbegrip van de zes meest soortenrijke bestellingen, behoren tot de placenta. De drie grootste bestellingen, in dalende volgorde, zijn Rodentia (muizen, ratten, stekelbekkens, bevers, capybaras en andere werende zoogdieren), Chiroptera (vleermuizen) en Soricomorpha (schenen, mol en solenoons). De volgende drie grootste bestellingen, afhankelijk van het gebruikte classificatiesysteem, zijn de primaten, waartoe de menselijke soort behoort, de Cetartiodactyla (met inbegrip van de evenhoevige zoogdieren en de walvissen) en de Carnivora (katten, honden, onkruidnagels, beren, zeehonden en hun familieleden)[1]. De indeling van zoogdieren op gezinsniveau is relatief stabiel, verschillende behandelingen hoger. niveau-subklasse, infraclass, en orde-verschijnen in gelijktijdige literatuur, vooral voor de martelingen. De resultaten van de cladistische analyse en de moleculaire genetica zijn tot uiting gekomen in de vele recente veranderingen. De resultaten van de moleculaire genetica hebben bijvoorbeeld geleid tot de adoptie van nieuwe groepen zoals de Afrotheria en de stopzetting van traditionele groepen zoals de Insectivora. De vroege synaptische zoogdiervoorouders waren sphenacodont pelycosaurussen, een groep die ook Dimetrodon omvatte. Aan het einde van de Carbonifereuze periode wijkt deze groep af van de sauropsidelijn die tot de hedendaagse reptielen en vogels heeft geleid. Voorheen door vele verschillende groepen niet-zoogdiersynapsiden (soms zoogdierachtige reptielen genoemd) verschenen de eerste zoogdieren in het vroege tijdperk van de Mesozoïek. De moderne zoogdierorders ontstonden in de perioden Paleogene en Neogene van het Cenozoïsche tijdperk. Chipmunks zijn kleine, gestreepte eekhoorns. Alle soorten spaanders zijn te vinden in Noord-Amerika, met uitzondering van de Siberische spaanders, die in Azië voorkomen. Chipmunks kunnen worden ingedeeld als één geslacht, Tamias of als drie geslachten: Tamias, met inbegrip van de oostelijke chipmunk; Eutamias, met inbegrip van de Siberische chipmunk; Neotamias, met inbegrip van de 23 resterende, voornamelijk westerne soorten. Deze classificaties zijn willekeurig, en de meeste taxonomieën van de twintigste eeuw hebben de spaanders in één enkel genus geplaatst. Uit onderzoek van mitochondriaal DNA-show blijkt echter dat de verschillen tussen elk van de drie chipmunkgroepen vergelijkbaar zijn met de genetische verschillen tussen Marmota en Spermophilus.[1][2][3][4] Tamias is Grieks voor "opslag", een verwijzing naar de gewoonte van de dieren om voedsel voor wintergebruik te verzamelen en op te slaan[5] De gangbare naam kan oorspronkelijk gespeld zijn. " jidmoonh", het woord "rode eekhoorn" (zie Ojibwe, ajidamoo) uit de oorspronkelijke Odawa (Ottawa).[6][7] De vroegste vorm uit de Oxford English Dictionary (vanaf 1842) is "chipmonk", maar "chipmunk" staat in verschillende boeken uit de jaren 1820. en 1830.[8] Andere vroege vormen zijn "chipmuck" en "chipminck", en in de jaren '30 werden ze ook "chipeekhoorns" genoemd, waarschijnlijk onder verwijzing naar het geluid dat ze maken. In het midden van de jaren 1800 namen John James Audubon en zijn zonen een lithograaf van de spaandarm in hun Viviparous Quadrupeds van Noord-Amerika, die het de "Chipping Squirrel [of] Hackee."[9] Chipmunks worden ook wel "striped eekhoorns" genoemd, "chippers", "wood tijgers", of "grondeekhoorns", hoewel de benaming "grondeekhoorn" gewoonlijk verwijst naar andere eekhoorns, zoals die van het geslacht Spermophilus. Eekhoorns behoren tot een grote familie van kleine of middelgrote knaagdieren, de Sciuridae genaamd. Tot de familie behoren boomeekhoornen, bodemeekhoorns, spaanders, marmots (houtsnippers daaronder begrepen), vliegende eekhoorns en prairiehonden. Eekhoorns zijn inheems in Amerika, Eurazië en Afrika, en zijn geïntroduceerd in Australië. De oudste gekende eekhoorns dateren van de Eocene en zijn het nauwst verbonden met de bever van de bergen en met de slapende soorten. De levende eekhoorns zijn verdeeld in vijf subfamilies, met ongeveer 58 genera en ongeveer 285 soorten.[18] De oudste eekhoorn fossiel, Hesperopetes, dateert van de Chadroniër (wijlen Eocene, ongeveer 40-35 miljoen jaar geleden) en is vergelijkbaar met moderne vliegende eekhoorns.[19] Een verscheidenheid aan fossiele eekhoorns, van de laatste Eocene aan de Miocene, kon niet met zekerheid aan om het even welke levende lijn worden toegewezen. Minstens een aantal van deze varianten waren waarschijnlijk varianten van de oudste basale "protoeekhoorns" (in die zin dat ze het volledige scala aan autapomorfies van levende eekhoorns ontbraken). De verspreiding en diversiteit van deze oude en voorouderlijke vormen duiden erop dat de eekhoorns die een groep mogelijk van oorsprong uit Noord-Amerika is,[20] De Der (enkelvoudig en meervoudig) zijn de herkauwers die de familie Cervidae vormen. Tot de soorten van de Cervidae-familie behoren met witte staart besmeurde herten, muilherten zoals zwarte staarten, elanden, elanden, rode herten, rendieren (caribou), wilde herten, herten en kital. Mannelijke herten van alle soorten (met uitzondering van Chinese waterherten) en rendieren van vrouw groeien elk jaar en werpen nieuwe geweien af. In dit geval verschillen zij van permanent hoorbare dieren zoals antilope; deze zijn in dezelfde volgorde als herten en kunnen een oppervlakkige gelijkenis beren . De muskusherten van Azië en de waterdoorn (of muizenherten) van tropische Afrikaanse en Aziatische bossen worden gewoonlijk niet beschouwd als echte herten en vormen hun eigen familie, respectievelijk Moschidae en Tragulidae. Er is een brede verspreiding, met inheemse vertegenwoordigers op alle continenten behalve Antarctica en Australië, hoewel Afrika slechts één inheemse soort heeft, de Rode Der, die beperkt blijft tot de Atlas-bergen in het noordwesten van het continent. Maar Fallow Deer is in Zuid-Afrika geïntroduceerd. Deer leeft in een verscheidenheid aan biomes variërend van toendra tot het tropische regenwoud. Hoewel veel herten vaak in verband worden gebracht met bossen, zijn zij ecotone soorten die in overgangsgebieden tussen bossen en dikten (voor bedekking) en prairie en savanna (open ruimte) leven. Het merendeel van de grote diersoorten bewoont gematigd gemengd loofbos, gemengd naaldbos in de bergen, tropisch seizoensgebonden/droog bos en savannehabitats over de hele wereld. Het ontruimen van open gebieden in bossen kan zelfs de hertenpopulaties ten goede komen door het onderverhaal bloot te leggen en de soorten grassen, onkruid en kruiden toe te staan die herten graag eten. Bovendien kan ook herten profiteren van de toegang tot aangrenzende kroongebieden. Er moet echter nog steeds een adequate bosbedekking of penseelbedekking beschikbaar zijn om de populaties te laten groeien en bloeien. De oudste fossiele herten, waaronder Heteroprox, dateren van de Oligoceen van Europa en leken op de moderne muntjakken. Later waren de soorten vaak groter, met indrukwekkendere geweien. Ze verspreidden zich snel naar de andere continenten, zelfs voor een tijd waarin veel Noord-Afrika bezet wordt, waar ze nu bijna volledig afwezig zijn. Sommige uitgestorven herten hadden enorme geweien, groter dan die van welke levende soort dan ook. Voorbeelden zijn Eucladoceros en de reuzenherten Megaloceros, waarvan de geweien zich uitstrekken tot 3,5 meter breed. Syndyocera was een van de eerste dieren die als verwant met het hert werden beschouwd en die soortgelijke kenmerken gemeen hadden met het hert, het paard, de giraf en de antilope. Fossielen show had uitwerpselen van de schedel in bonen die ongeveer 35 miljoen jaar geleden leek op niet-loofbare vijvers in Noord-Amerika. Een ander dier waarvan ook gedacht wordt dat het verband houdt met het hert is het oudste kantelende hert ter wereld, dat bekend staat als Dicrocerus elegans. De sedimentafzettingen van dit dier zijn te vinden in Europese bodem die al 15 tot 30 miljoen jaar geleden is ontstaan.