Lightship Chesapeake (en Nationaal Aquarium) Poster

Afbeelding van Lightship Chesapeake met het Baltimore Aquarium op de achtergrond. Toen Lightship 116 "Chesapeake" in 1930 werd voltooid, behoorde ze tot de modernste en capabele schepen die in gebruik waren bij de Amerikaanse Lighthouse Service. Een deel van de vaartuigklasse van Lightship No.100, Lightship 116 werd gebouwd van een standaardontwerp en met de beste stabiliteit, signaalcapaciteit, woonruimte en technische efficiëntie die toen beschikbaar was. Lightship 116 werd gebouwd in South Carolina bij de Charleston Machine and Drydock Company voor een prijs van $274.424. Het nieuwe schip was uitgerust met een efficiënt plant met dieselstroom (dat de vroegere design met stoomkracht overstijgt), een volledig stalen constructie en een indrukwekkende signaalvoorziening die haar station kan markeren in alle soorten weersomstandigheden en licht. De elektriciteit voor de voortstuwingsmotor, de verlichting en de machines van het schip werd geleverd door vier 75-kilowatt dieselmotoren/generatoreenheden in de machinekamer. Haar signaalapparaat bestond uit een 13.000 candlepower elektrische bakenlamp op elke mast (later geconsolideerd op de achtermast), een elektrische hoed (later vervangen door een diafon met perslucht), een radiobaken en een mist bel op het hoofddek. Het schip was uitgerust met twee paddenstoelankers van 5.000 pond (een hoofdsteun en een reserve) die ontworpen waren om haar op het station te houden, behalve bij het meest ruige weer. Lichtschip 116 is ontworpen voor een bemanning van maximaal 16 personen - hoewel er normaal gesproken meerdere op enig moment op verlof waren. Bemanningsaccommodaties omvatten staterooms met twee mannen voor de vermelde mannen, rommel van de bemanning en een elektrisch aangedreven kombuis en koeleenheid (een belangrijke vooruitgang voor 1930). De officieren (1ste en 2de officier, Ingenieur en Assistent Ingenieur) hadden hun eigen staterooms naast hun rommel (eetkamer), en de kapitein, of de kapitein, zoals hij in de Lighthouse Service werd geroepen, bezet zijn eigen stateroom onmiddellijk achter de pilotenzaal. De US Lighthouse Service wees het Lightship 116 voor het eerst toe aan het Fenwick Island Shoal (DE) station van 1930-33; daarna markeerde ze de ingang naar Chesapeake Bay tot het begin van de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de oorlog werden de meeste kustschepen om veiligheidsredenen uit de vaart genomen en vaak omgebouwd voor oorlogstaken. In de periode 1942-1945 werd Lightship 116 geverfd met een slagheupgrijs, gewapend met twee kanonnen van 20 mm, en gebruikt als patrouille/inspectievaartuig bij de ingang van het Kaapskabeljauwkanaal. In 1945 keerde Lightship 116 terug naar de wateren van Kaap Henry (VA), waar haar felrode romp, het bakenlicht en de aanwijzing van het station "Chesapeake" het zeeverkeer in en uit de Chesapeake Bay de komende 20 jaar leidden. Bij twee gelegenheden (1936 en 1962) heeft Lightship 116, toen hij de ingang van de Chesapeake Bay markeerde, zo machtig orkanen uitgestoten dat de ankerketting van het schip brak, waardoor de bemanning gedwongen werd het reserveanker te laten vallen en gedurende vele uren vol in de wind te lopen, zonder dat hij op het station wilde blijven. Ondanks een aantal verbeteringen van de apparatuur, zoals radar, begon de technologie het Lightship 116 tegen de jaren '60 in te halen. In 1965 werd het Chesapeake Lightship Station vervangen door een kustwacht offshore-lichttoren gebouwd op springplanken die sterk genoeg zijn om bestand te zijn tegen de zwaarste zeeen. De lichttoren werd bemand door een bemanning van slechts vier, was goedkoper om te rennen en had een krachtiger baken dat zichtbaar was voor een afstand van 17 mijl. Nadat Lightship 116 was opgelucht aan de monding van de Chesapeake Bay, markeerde het laatste kantoor van de krant de aankomende stappen naar Delaware Bay tot ze in 1970 werd vervangen door een grote geautomatiseerde lichtboei. In 1971 werd Lightship 116 overgenomen door de National Park Service en stond het publiek op de Potomac-rivier open. Sinds 1982 maakt het schip deel uit van het Maritiem Museum van Baltimore en blijft het een belangrijke schakel vormen in de geschiedenis van de Amerikaanse navigatiehulpmiddelen.