Melkwegstelsel Smacs 0723. iPhone 15 Case

Duizenden sterrenstelsels overspoelen dit nabij-infrarode beeld van het sterrenstelsel cluster SMACS 0723. Hoge resolutie beelden van de James Webb Ruimtetelescoop in combinatie met een natuurlijk effect genaamd zwaartekrachtlenswerking maakte dit fijn gedetailleerde beeld mogelijk. Focus eerst op de sterrenstelsels die verantwoordelijk zijn voor de lenswerking: het heldere witte elliptische sterrenstelsel in het midden van de afbeelding en kleinere witte sterrenstelsels door het hele beeld. Samengebonden door de zwaartekracht in een cluster van sterrenstelsels, buigen ze het licht af van sterrenstelsels die op grote afstand achter hen verschijnen. De gecombineerde massa van de sterrenstelsels en donkere materie fungeren als een kosmische telescoop, waardoor vergrote, verwrongen en soms gespiegelde beelden van individuele sterrenstelsels ontstaan. Duidelijke voorbeelden van spiegelen worden gevonden in de prominente oranje bogen links en rechts van het helderste clusterstelsel. Dit zijn lensstelsels - elk individueel sterrenstelsel wordt twee keer in één boog weergegeven. De beeld van Webb heeft hun heldere kernen, die gevuld zijn met sterren, volledig onthuld, samen met oranje sterclusters langs hun randen. Niet alle sterrenstelsels in dit veld zijn gespiegeld - sommige zijn uitgerekt. Anderen lijken verstrooid door interacties met andere sterrenstelsels, waardoor sporen van sterren achter hen achterblijven. Een sterrenstelsel bespikkeld met sterclusters verschijnt nabij het onderste uiteinde van de verticale diffractiepiek van de heldere centrale ster - net rechts van een lange oranje boog. Het lange, dunne lieveheersbeestje-achtige sterrenstelsel is bezaaid met zakken van stervorming. Omdat dit sterrenstelsel zo vergroot is en zijn individuele sterclusters zo scherp zijn, zullen onderzoekers het in uitstekend detail kunnen bestuderen, wat voorheen niet mogelijk was voor sterrenstelsels die zo ver weg staan. De sterrenstelsels in deze scène die het verst verwijderd zijn - de kleinste sterrenstelsels die zich ver achter het cluster bevinden - zien er helemaal niet uit als de spiraal- en elliptische sterrenstelsels die in het lokale heelal worden waargenomen. Ze zijn veel klonteriger en onregelmatiger. De zeer gedetailleerde opname van Webb kan onderzoekers helpen om de leeftijden en massa's van sterclusters binnen deze verre sterrenstelsels te meten. Dit kan leiden tot nauwkeurigere modellen van sterrenstelsels die bestonden in de kosmische lente, toen sterrenstelsels actief groeiden, interactie hadden en samensmolten, en nog niet waren uitgegroeid tot grotere spiralen.