NASA's Bouwstenen Ronde Button 5,7 Cm

Afbeeldingen gemaakt met behulp van de Hubble Ruimtetelescoop in 1995, gemaakt door Jeff Hester en Paul Scowen, verbeterden het wetenschappelijke inzicht in processen in de nebula aanzienlijk. Een van deze foto's, een beroemde foto die bekend staat als de "Pillars of Creation", toont een groot gebied van stervorming. Zijn kleine, donkere gebieden worden verondersteld protosterren te zijn. De pijlerstructuur van de regio lijkt op die van een veel groter stervormingsgebied, dat in 2005 werd weergegeven met de Spitzer Space Telescope in Cassiopeia, die W5 wordt genoemd en de "Pillars of Creation" wordt genoemd[2]. Deze kolommen, die lijken op stalgmijten die uitsteken van de vloer van een cavern, bestaan uit interstellair waterstofgas en stof, die fungeren als incubatoren voor nieuwe sterren. Binnen en op hun oppervlak hebben astronomen knopen of bollen van denser gas gevonden, EGG's genaamd ("verdampende gasvormige globulen"). Er worden sterren gevormd in een deel van deze EGG's. Combinaties van röntgenafbeeldingen uit het observatorium van Chandra met het afbeelding "Pillars" van Hubble hebben aangetoond dat röntgenbronnen (van jonge sterren) niet met de pijlers samenvallen, maar in plaats daarvan willekeurig het gebied doen.[1] Dit duidt erop dat de stervorming ongeveer een miljoen jaar geleden een hoogtepunt heeft bereikt in de Eagle Nebula en dat de protosterren in de EGG's van de pijler nog niet warm genoeg zijn om röntgenstralen uit te stoten. Aan elk 'pijleruiteinde' veroorzaakt de intense straling van felle jonge sterren dat materiaal met een lage dichtheid wegkookt, waardoor stellaire kweekkamers van dichte EGG's worden blootgesteld. Door de grote afstand tussen ons, zijn de Pillars of Creation misschien al weg, en in plaats daarvan had een sterrenkleuter zijn plaats kunnen vinden. Begin 2007 ontdekten wetenschappers die de Spitzer gebruikten aanwijzingen dat de Pillars mogelijk vernietigd waren door een bijna 6000 jaar geleden explosie in de nabijheid van supernova, maar het licht dat de nieuwe vorm van de nebula laat zien, zal de aarde niet voor een nieuw millennium bereiken.[3] Herische schalen die in het verre verleden door de centrale ster werden uitgeworpen. Het precieze mechanisme van deze uitwerpingen is echter onduidelijk.