National Montford Point Marine Memorial Poster

MARINE CORPS BASE CAMP LEJEUNE, North Carolina — Montford Point, North Carolina. Dit was van 1942 tot 1949 gescheiden trainingsgebied voor de eerste Afrikaans-Amerikaanse mariniers van het land. Nu staat er een nieuw gedenkteken buiten de poorten van Camp Johnson om hun historische verworvenheden te herdenken tegenover rassenscheiding. Honderden Montford Point Marines, familieleden, actieve dienstplichtigen en aanhangers kwamen bijeen om de officiële toewijding van de National Montford Point Marine Memorial in Marine Corps Base Camp Lejeune 29 juli 2016 te zien: "Vandaag, als gevolg van het harde werk en de volharding van zovelen van u hier, in het hele land en degenen die niet meer bij ons zijn, is die visie nu werkelijkheid", zei Brig . Gen. Thomas D. Weidley, opperbevelhebber van Marine Corps Installations East - Marine Corps Base Camp Lejeune. "Dit inspirerende gedenkteken neemt de plaats in van de andere stille getuigenissen over de moed, toewijding en opoffering van onze mannen en vrouwen die de doek van dit land hebben gedragen." In het midden van de grond staat een bronzen 15 meter hoog beeld voor de Afrikaans-Amerikaanse mariniers die in het Korps voor de Mariene Zee hun gevechtstaken hebben laten varen om een geweer op te halen om samen met hun tegenhangers deel uit te maken van de hoofdinspanning. Achter het standbeeld staat het 90-mm M1A1-pistool tegen vliegtuig, het primaire anti-vliegtuig wapen van de Mariniers van Montford Point met de 51ste en 52e Defense bataljons. Links van het standbeeld is een marmermuur met 20.000 sterren ter ere van het ongeveer aantal Afrikaanse Amerikaanse mariniers die daar getraind waren voordat ze geïntegreerd waren. Er werden op dat moment geen officiële gegevens bijgehouden om elk daarvan te identificeren. "Dit is iets waarvan ik nooit gedacht had dat het mogelijk zou zijn," zei Ivor Griffin, Montford Point Marine, die 23 jaar actief was. "Ik hoorde dat het in de maak was, en ik dacht dat het niet waar kon zijn, ik dacht dat we de vergeten 20.000 waren." Telkens als een nieuwe spreker naar het podium kwam en de geschiedenis van wat deze mannen hadden gedaan, vertoonde hij glimlachen en tranen op de gezichten van deze oude mariniers. Meer dan eens gaven ze gemotiveerde aansporingen. Dit was hun dag. "Ik ben erg blij om hier te zijn en heel blij dat ik weet dat we ons zullen herinneren," zei Griffin. "[Er zijn] slechts ongeveer 400 van ons die leven, maar degenen onder ons die hier aanwezig kunnen zijn, zijn dankbaar voor wat hier vandaag is gebeurd en wat er in het verleden is gebeurd."