Officieel wapenschild Kazachstan Heraldry-symbool

Kazachstan (ook gespeld in Kazachstan, Kazachstan): Қ а с з,bijақ herbergen; Russisch: К а т [kaapсdetinaticaхstan] is een land in Eurazië dat als het op twee na grootste land ter wereld wordt gerangschikt. Het is ook 's werelds grootste land zonder grenzen. Het grondgebied van 2.727.300 km² is groter dan het Westerne Europa. Rusland, China, Kirgizië, Oezbekistan, Turkmenistan, en ook een aanzienlijk deel van het Kaspische Zee liggen met de klok mee in het noorden. De hoofdstad verhuisde in 1997 naar Astana vanuit Almaty, de grootste stad van Kazachstan. Het gebied van Kazachstan ligt in omvang en varieert van vlakken, steppen, taigas, rotskanjons, heuvels, delta's en bergen met sneeuwkap tot woestijnen. Met 16,0 miljoen mensen (volkstelling 2009) heeft Kazachstan de 62e grootste bevolking ter wereld, hoewel de bevolkingsdichtheid minder dan 6 mensen per vierkante kilometer bedraagt (15 per vierkante kilometer). mi.). Het grondgebied van het hedendaagse Kazachstan is voor het grootste deel van zijn geschiedenis bewoond door nomadische stammen. Tegen de 16e eeuw ontstond de Kazachen als een aparte groep, verdeeld in drie horden. De Russen begonnen in de 18e eeuw naar de Kazachse steppe te gaan, en tegen het midden van de 19e eeuw maakte Kazachstan deel uit van het Russische Rijk. Na de Russische revolutie van 1917 en de daarop volgende burgeroorlog werd het grondgebied van Kazachstan verschillende keren gereorganiseerd, voordat het in 1936 de Socialistische Sovjetrepubliek Kazachstan werd, die deel uitmaakte van de USSR. In de 20e eeuw was Kazachstan het terrein van grote Sovjetprojecten, waaronder de campagne van Chroesjtsjov's Maagd Lands, de Baikonur Cosmodrome en de Semipalatinsk "Polygon", de belangrijkste kernwapentestplaats van de USSR. Kazachstan heeft zich op 16 december 1991 tot een onafhankelijk land uitgeroepen, de laatste Sovjetrepubliek die dat heeft gedaan. De leider van het communistische tijdperk, Nursultan Nazarbayev, werd het nieuwe president van het land. Sinds de onafhankelijkheid heeft Kazachstan een evenwichtig buitenlands beleid gevoerd en gewerkt aan de ontwikkeling van zijn economie, met name zijn koolwaterstofindustrie. Terwijl de economische vooruitzichten van het land verbeteren, houdt President Nazarbajev strikte controle over de politiek van het land. Desondanks is het internationale prestige van Kazachstan aan het opbouwen. Het wordt nu beschouwd als de dominante staat in Centraal-Azië. Het land is lid van een groot aantal internationale organisaties, waaronder de Verenigde Naties, het Partnerschap voor de vrede van de NAVO, het Gemenebest van Onafhankelijke Staten en de Shanghai Cooperation Organization. In 2010 is Kazachstan voorzitter van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa. Kazachstan is etnisch en cultureel divers, deels als gevolg van massale deportaties van vele etnische groepen naar het land tijdens het Stalin-bewind. Kazachen zijn de grootste groep. Kazachstan heeft 131 nationaliteiten, waaronder Kazachstan, Russisch, Oekraïne, Oezbekistan en Tatar. Het heeft een bevolking van 16,0 miljoen, waarvan ongeveer 63% Kazachstan is. Kazachstan staat godsdienstvrijheid toe en veel verschillende overtuigingen worden in het land vertegenwoordigd. De islam is de belangrijkste religie. De Kazachse taal is de staatstaal, terwijl het Russisch in de Kazachse instellingen ook officieel wordt gebruikt als "gelijkwaardige" taal (Kazachstan). Historisch gezien werden ze gebruikt door messeners om ze te identificeren, los van vijandelijke soldaten. Op het vasteland van Europa konden de commissarissen boerenwapens aannemen. In tegenstelling tot zegels en emblemen hebben wapenlagen een formele beschrijving die wordt uitgedrukt als een blazon. In de 21ste eeuw worden wapenlagen nog steeds gebruikt door allerlei instellingen en individuen (zo hebben verschillende universiteiten richtlijnen over hoe hun wapenhoeken kunnen worden gebruikt en hoe hun gebruik kan worden beschermd). De kunst om wapens te ontwerpen, weer te geven, te beschrijven en op te nemen wordt heraldry genoemd. Het gebruik van wapenlagen door landen, staten, provincies, steden en dorpen wordt heraldry als burgerlijk heraldry genoemd. In de heraldische tradities van Engeland en Schotland had een individu, in plaats van een familie, een wapen. In deze tradities zijn wapenlagen legale goederen die van vader op zoon worden overgedragen; vrouwen en dochters kunnen ook wapens beren die zijn aangepast om hun relatie met de huidige wapenhouder aan te geven . Niet-gedifferentieerde wapens worden slechts door één persoon op een bepaald tijdstip gebruikt. Andere nakomelingen van de oorspronkelijke drager kunnen de voorouderlijke armen alleen met enig verschil beren: gewoonlijk een kleurverandering of de toevoeging van een onderscheidende lading. Een van die kosten is het etiket, dat in Brits gebruik (buiten de Koninklijke Familie) nu altijd het merk van een erfgenaam is. Wegens hun belang bij de identificatie, met name bij zegels op juridische documenten, was het gebruik van wapens streng gereguleerd; er zijn nog maar weinig landen die dit vandaag nog steeds doen . Dit is uitgevoerd door herders en het onderzoek naar wapenlagen wordt daarom "heraldry" genoemd. Sommige andere tradities (zoals de Poolse heraldry) zijn minder restrictief, waardoor bijvoorbeeld alle leden van een dynastisch huis of familie dezelfde armen kunnen gebruiken, hoewel een of meer elementen aan het hoofd van het huis kunnen worden voorbehouden. Op termijn verspreidt het gebruik van wapens zich van militaire entiteiten naar onderwijsinstellingen en andere instellingen. Volgens een artikel van een ontwerpinstituut "is de moderne logo en het zakenleven geëvolueerd van de gevechtsstandaard en het militaire uniform van de middeleeuwse tijd". In zijn boek The Visual Culture of Violence in the Late Middle Ages betoogt Valentin Groebner dat de afbeeldingen die zijn samengesteld uit wapenlagen in veel hoesjes zijn ontworpen om een gevoel van macht en kracht over te brengen, vaak in militaire termen. De auteur Helen Stuart betoogt dat sommige wapenlagen een vorm van zakelijke logo waren. Musea op middeleeuwse wapenarsenaal wijzen er ook op dat ze als symbool kunnen worden gezien als voorlopers van de bedrijfslogo's van de moderne samenleving, die worden gebruikt voor het vormen van groepsidentiteit. Merk op dat niet alle persoonlijke of collectieve insignes heraldic zijn, hoewel zij vele eigenschappen kunnen delen. De vlaggen worden bijvoorbeeld gebruikt om schepen (waar ze tekens worden genoemd), ambassades en dergelijke te identificeren, en ze gebruiken dezelfde kleuren en design die in de heraldry voorkomen, maar worden meestal niet herkenbaar geacht. Een land kan zowel een nationale vlag als een nationale wapenmantel hebben, en de twee lijken misschien helemaal niet op elkaar. De vlag van Schotland (St Andrew's Cross) heeft bijvoorbeeld een witte zoutoplossing op een blauw veld, maar de koninklijke armen van Schotland hebben een rode leeuw in een dubbele tang op een goud (of) veld. De Grote Saal van de Verenigde Staten wordt vaak het wapen van de Verenigde Staten genoemd. de zon ("paleways of 13 stuks, argent and gules; een chef, azure") is bedoeld om het symbolische nummer 13 te behouden. De meeste Amerikaanse staten hebben over het algemeen zeehonden, die de rol van wapenschild vervullen. De staat Vermont (opgericht als de onafhankelijke republiek Vermont) volgt echter de Amerikaanse conventie om een zegel te gebruiken voor de waarmerking van officiële staatsdocumenten en heeft ook een eigen aparte wapenmantel. Veel Amerikaanse sociale partners en minderheden, met name universiteitsorganisaties, gebruiken wapens in hun symboliek. Deze wapens verschillen sterk in hun mate van gehechtheid aan de Europese heraldische traditie. Organisaties die buiten de Verenigde Staten met het Amerikaanse lidmaatschap zijn opgericht, kunnen ook een wapenschild hebben. Rooms-katholieke diocesen en kathedralen hebben een wapen.