Oplossen in nevel muismat

Sommige namen overleven slechts als fluisteringen. Een eenzaam meisje staat in een nevelig bos, omringd door bleek licht en vervagende schaduwen. Het licht dat door de bomen sijpelt voelt minder als verlichting en meer als een stille gebed, terwijl de mist langzaam het figuur oplost in het landschap. Dit werk onderzoekt geheugen, afwezigheid en de fragiele grens tussen realiteit en het ongeziene. Terwijl het figuur vervaagt in de witte nevel, blijft niet een duidelijke identiteit over, maar een spoor, een fluistering en het gevoel van iets dat ooit bestond. Deel van Mystique in Enigma (MIE), een visueel kunstproject dat de stemmen van dingen die niet gezien kunnen worden onderzoekt.