Phantastes: Onder de Beukenhouten Bureaumat

"Ik zal mijn verhaal afsluiten met de beschrijving van een incident dat mij een paar dagen geleden overkwam. Ik was bij mijn maaiers geweest, en toen ze om twaalf uur hun werk staakten, was ik onder de schaduw van een grote, oude beuk gaan liggen, die aan de rand van het veld stond. Terwijl ik lag met mijn ogen dicht, begon ik naar het geluid van de bladeren boven me te luisteren. Eerst maakten ze alleen maar zoete, onverstaanbare muziek; maar na een tijdje leek het geluid vorm te krijgen en langzaam woorden te vormen; tot ik uiteindelijk dacht dat ik deze kon onderscheiden, half opgelost in een klein oceaan van omringende tonen: "Een groot goed komt eraan - komt eraan - komt eraan tot jou, Anodos"; en zo keer op keer. Ik dacht dat het geluid me deed denken aan de stem van de oude vrouw, in het huis dat vierkant was. Ik opende mijn ogen en geloofde even dat ik haar gezicht zag, met zijn vele rimpels en zijn jonge ogen, dat naar me keek vanuit tussen twee grijsharige takken van de beuk boven. Maar toen ik scherper keek, zag ik alleen maar twijgen en bladeren, en de oneindige hemel, in kleine vlekjes, die door de takken heen gluurden. Toch weet ik dat goed naar me toe komt - dat goed altijd komt; hoewel weinigen altijd de eenvoud en de moed hebben om het te geloven. Wat we kwaad noemen, is de enige en beste vorm die, voor de persoon en zijn toestand op dat moment, kan worden aangenomen door het beste goed. En dus, vaarwel." - Phantastes, door George MacDonald