Pont Neuf Paris door Pierre-Auguste Renoir Theedoek

Pont Neuf, Parijs door Pierre-Auguste Renoir, olie op canvas 1872, is een landschapsschilderij die de beroemde brug en Ile de la Cite op de Seine in het centrum van de stad Parijs, Frankrijk, overziet onder een heldere zon onder een briljante blauwe en witte wolken. voetgangers lopen van en naar de straat en over de brug, met paardenkarren. Het afbeelding schildert snel in snelle penseelstreken en dochters van zuivere oliekleuren en legt het licht, de kleur en de atmosfeer vast van een dag in het leven van de stad, evenals het diepe blauwe water van de rivier en kleurrijke reflecties op de gevels van de gebouwen van Parijs onder de briljante, middagse zon. Het schilderij behoudt het levendige, levendige en sympathieke karakter van de stad. Renoir geeft hier de aansturing aan de Impressionistische concepten van licht, lokale kleur, reflecties en kleurrijke schaduwen, en cadeaus een plak van tijdmomentopname van een voorbijgaand moment dat op het eerste gezicht van het leven is geschilderd. Pierre-Auguste Renoir (1841-1919) was een Franse schilder en vooraanstaand figuur van de Franse impressionistische beweging van de 19de eeuw. Als jongen schilderde Renoir design op mooie china en ventilatoren, en bestudeerde schilderijen in het Louvre, tot hij kunst ging studeren met Charles Gleyre in Parijs, waar hij Monet, Sisley en andere leden van de Impressionistische groep ontmoette. Renoir, beïnvloed door het Realisme van Courbet en het pijnlijke gevoel van licht en kleur van Monet en andere plein-air schilders, ontwikkelde een zacht geschilderde stijl van levendig licht en verzadigde kleuren. Renoir schilderde veel portretten en landschappen, maar concentreerde zich op verbluffende scènes van het hedendaagse leven die een tijdelijke momentopname in de tijd vastleggen, terwijl de invloed van tiaan, Rubens en de Rococo schilders zijn inspiratie boden voor zijn vele beeldende schilderijen en huishoudelijke scènes. Renoir trouwde en had drie kinderen die zelf volmaakte artiesten werden, en op zijn oudere leeftijd bleef hij prolifictief schilderen, terwijl hij deels gehandicapt was door ernstige artritis. In 1919 werd Renoir bijna de enige levende kunstenaar die geëerd werd door een tentoonstelling in het Louvre naast de werken van de oude meesters. Renoir's vloeiende, meesterlijke techniek, uniek gevoel van licht en kleur, warme sensualiteit en menselijke empathie maakten hem tot een van de meest geliefde en populaire schilders van de hele tijd.