Push Train Briefkaart

Ik wist niet dat kinderen meer van treinen droomden. Mijn eigen blootstelling aan hen is minimaal geweest. Als jong kind werkte mijn grootvader in de motorwinkels voor de spoorweg, en mijn oppas "Grandma West" woonde zeer dicht bij de hoofdspoortuin. Ik herinner me dat ik bij het hek stond met Gina (een klein meisje van ongeveer mijn leeftijd dat ook oma West in de baby zat) en de activiteit in de treinen keek. Toen de werf volledig in bedrijf was, was het geluid van de werf aan het verdwijnen; Mammottenmotoren en railauto's die rondrijden. De extreem krachtige motoren trokken op en neer. De auto's werden samengevoegd. De fluitjes en bellen van de motoren. Ik heb die herinneringen al jaren met mijn dochter verbonden. Ashley en ik waren op de tweebaansweg in Kansas toen we stopten met een stadspark in een van de kleine steden op onze route. De kern van de gronden was deze stoommotor. We genoten van onze lunch, en na een paar foto's en een schoot of twee rond wat duidelijk de focus was van dit kleine park, waren we onderweg. Een paar dagen later vroeg Ashley: "Papa? Weet je nog die trein die we zagen? Weet je? Waar hebben we geluncht?" Bijna net zo snel als ik onze stopzetting erkende, ging ze door. "Ik heb over die trein gedroomd. Behalve dat het in de lucht vliegt, zoals je ziet in de afbeeldingen van de Santa Claus en de rendier die voor de maan vliegen..." Terwijl de laatste echo's van de spoortuin mijn gedachten kruisen, dacht ik: "Sommige kinderen dromen nog steeds van treinen..."