Reisposter Venezia 1920 Venetië, Italië Briefkaart

Samen met Padua is de stad opgenomen in het metropolitane gebied Padua-Venetië (1.600.000 inwoners). De stad was historisch gezien de hoofdstad van een onafhankelijk land. Venetië staat bekend als "La Dominante", "Serenissima", "Queen of the Adriatic", "City of Water", "City of Bridges" en "City of Canals". Luigi Barzini, die in de New York Times schrijft, beschreef het als "ongetwijfeld de mooiste stad die door man is gebouwd". Venetië is door de Times Online ook omschreven als een van de meest romantische steden van Europa. De stad strekt zich uit over 118 kleine eilanden in de Marshy Venetian Lagoon langs het Adriatische Zee in het noordoosten van Italië. De zoutwaterlagune strekt zich uit over de kustlijn tussen de monden van de Po (in het zuiden) en de Piave (in het noorden). De bevolking van de Comune Venezia telt naar schatting 272.000 inwoners. ongeveer 60.000 in de historische stad Venetië (Centro storico); 176.000 in Terraferma (het vasteland), voornamelijk in de grote frazione Mestre en Marghera; en 31.000 mensen wonen op andere eilanden in de lagune . De Republiek Venetië was een belangrijke maritieme macht in de Middeleeuwen en de renaissance, en een halteplaats voor de Crusades en de strijd om Lepanto, evenals een zeer belangrijk centrum van handel (met name de handel in zijde, graan en specerijen) en kunst in de 13e eeuw tot het einde van de 17e eeuw. Venetië is ook beroemd om zijn muzikale, vooral operatieve geschiedenis, en zijn beroemdste zoon op dit gebied is Antonio Vivaldi. Hoewel er geen historische gegevens beschikbaar zijn die rechtstreeks verband houden met de oorsprong van Venetië, hebben verschillende historici met elkaar ingestemd dat de oorspronkelijke populatie van Venetië vluchtelingen uit Romeinse steden zoals Padua, Aquileia, Altino en Concordia (modern Portogruaro) omvatte die op de vlucht waren voor opeenvolgende golven van Duitse invasies en honger[4] Uit sommige late Romeinse bronnen blijkt dat er vissers zijn. eilanden in de oorspronkelijke marshy lagoons . Ze werden aangeduid als "incolae lacunae" (lagune bewoners). Vanaf 166-168 verwoestten de Quadi en Marcomanni het centrum in het gebied, de huidige Oderzo. De Romeinse verdediging werd in het begin van de 5de eeuw opnieuw omvergeworpen door de Visigoths en, zo'n 50 jaar later, door de Huns onder leiding van Attila. De laatste en meest aanhoudende onrust was die van de Lombards in 568, waardoor het oostelijk Romeinse Rijk een kleine strook aan de kust van de huidige Veneto verliet, en de belangrijkste administratieve en religieuze entiteiten werden dus overgeplaatst naar deze overblijvende gemeente. Er zijn nieuwe havens gebouwd, waaronder die in Malamocco en Torcello in de lagune van Venetië. De Byzantijnse overheersing in het centrum en het noorden van Italië werd vervolgens grotendeels tenietgedaan door de verovering van het Exarchaat van Ravenna in 751 door Aistulf. In deze periode was de zetel van de plaatselijke gouverneur van Byzantijn (de "duke/dux", later "doge") in Malamocco gevestigd. De vestiging op de eilanden in de lagune is waarschijnlijk toegenomen in overeenstemming met de Lombard-overwinning van de Byzantijnse gebieden. In de 775-776 werd de bisdom Olivolo (Helipolis) opgericht. Tijdens de heerschappij van duke Agnello Particiaco (811-827) werd de eenden van Malamocco overgebracht naar het hoogbeschermde eiland Rialto (Rivoalto, "Hoge Shore"), de huidige locatie van Venetië. Het klooster van St. Zachary en het eerste eenden paleis en basilica van St. Mark, alsmede een verdediging (civitatis murus) tussen Olivolo en Rialto werden hier vervolgens gebouwd. Wingede leeuwen die in Venetië te zien zijn, zijn een symbool voor St. Mark. In 828 werd het prestige van de nieuwe stad vergroot door de verwerving van de geclaimde relicten van St. Mark de Evangelist uit Alexandrië, die in de nieuwe basilica werden geplaatst. De patriarchale stoel werd ook verplaatst naar Rialto. Naarmate de gemeenschap zich verder ontwikkelde en de Byzantijnse macht afnam, leidde zij tot de groei van autonomie en uiteindelijke onafhankelijkheid. Venetië werd Oostenrijks grondgebied toen Napoleon op 12 oktober 1797 het Verdrag van Campo Formio ondertekende. Op 18 januari 1798 namen de Oostenrijkers de stad in handen. Het werd in 1805 door het Verdrag van Pressburg uit Oostenrijk gehaald en werd lid van het Koninkrijk Italië van Napoleon, maar werd na de nederlaag van Napoleon in 1814, toen het land deel uitmaakte van het Oostenrijkse koninkrijk Lombardije-Venetië, naar Oostenrijk teruggestuurd. In 1848-1849 heeft een opstand de Venetiaanse republiek onder Daniele Manin kort hersteld. In 1866, na de Derde Onafhankelijkheidsoorlog in Italië, werd Venetië samen met de rest van de Veneto een onderdeel van het nieuw opgerichte Koninkrijk Italië. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de stad grotendeels vrij van aanvallen, de enige agressieve notie was Operatie Bowler, een precisieaanval op de Duitse marineoperaties in 1945. Venetië werd op 29 april 1945 definitief bevrijd door de Nieuw-Zeelandse troepen onder Freyberg.