Seizoen Groeten - Winterzonnewende

Beschikt over een afbeelding van de taiga (boreaal bos). Koud en bedekt met sneeuw. Vlak aan de horizon zweeft een bleke, gele zon boven de bergen. Een sneeuwschoenhaas loopt voor dekking op de voorgrond. De tekst "Season's Greetings" is ook rood. Een zonnewende is een van de twee keren per jaar dat de zon op zijn grootste afstand staat van de hemelevenaar, de grote cirkel op de hemelbol die zich op hetzelfde vlak bevindt als de evenaar van de aarde. Op het noordelijk halfrond vindt de winterzonnewende plaats op 21 of 22 december, wanneer de zon direct boven de steenbokskeerkring schijnt De reden voor de verschillende seizoenen op tegengestelde tijden van het jaar in de twee hemisferen is dat terwijl de aarde rond de zon draait, hij ook draait op zijn as, die ongeveer 23,5 graden naar het rotatievlak van de zon is gekanteld. Door deze kanteling ontvangt het noordelijk halfrond minder direct zonlicht (waardoor de winter ontstaat), terwijl het zuidelijk halfrond meer direct zonlicht ontvangt (waardoor de zomer ontstaat). Terwijl de Aarde haar baan voortzet verandert het halfrond dat het dichtst bij de zon staat en de seizoenen worden omgekeerd. De winterzonnewende markeert de kortste dag en de langste nacht van het jaar. De zon verschijnt op het laagste punt aan de hemel, en haar middaghoogte lijkt hetzelfde te zijn voor enkele dagen voor en na de zonnewende. Vandaar de oorsprong van het woord zonnewende, dat afkomstig is uit het Latijnse solstitium, van sol, "zon" en -stitium, "een stopzetting". Na de winterzonnewende beginnen de dagen langer te worden en de nachten korter. De winterzonnewende komt precies op het moment dat de axiale kanteling van de aarde het verst verwijderd is van de zon op zijn maximum van 23° 26'. Hoewel de winterzonnewende slechts een moment in de tijd duurt, is de term ook een keerpunt naar midwinter of de eerste dag van de winter om te verwijzen naar de dag waarop het gebeurt. Voor mensen op hoge breedtegraden is dit het geval op de kortste dag en de langste nacht, wanneer de maximale dagelijkse positie van de zon aan de hemel het laagst is. De seizoensgebonden betekenis van de winterzonnewende is het omkeren van de geleidelijke verlenging van nachten en het verkorten van dagen. Afhankelijk van de verschuiving van de kalender vindt de winterzonnewende plaats op 21 of 22 december van elk jaar op het noordelijk halfrond en op 20 of 21 juni op het zuidelijk halfrond. Wereldwijd varieert de interpretatie van het evenement van cultuur tot cultuur, maar de meeste culturen hebben een erkenning van wedergeboorte gehad, met feestdagen. festivals, bijeenkomsten, rituelen of andere feesten rond die tijd. De zonnewende zelf kan een bijzonder moment van de jaarlijkse cyclus van het jaar zijn geweest, zelfs tijdens neolithische tijden. Astronomische gebeurtenissen, die in de oudheid het paren van dieren, het zaaien van gewassen en het meten van wintervoorraden tussen oogsten controleerden, shows hoe verschillende cultuurmythologieën en -tradities zijn ontstaan. Dit wordt bevestigd door fysieke overblijfselen in de lay-outs van archeologische sites uit het late neolithicum en de bronstijd, zoals Stonehenge in Groot-Brittannië en Newgrange in Ierland. De primaire assen van deze beide monumenten lijken zorgvuldig op één lijn te zijn geplaatst, wijzend op de zonsopkomst van de winterzonnewende (Newgrange) en de zonsondergang van de winterzonnewende (Stonehenge). Van belang voor Stonehenge is het feit dat de Grote Trilithon vanuit het midden van het monument werd opgericht, dat wil zeggen dat zijn gladde vlakke gezicht werd omgebogen naar de midwinterzon. De winterzonnewende kan enorm belangrijk zijn geweest omdat gemeenschappen niet zeker waren van het leven door de winter, en moest worden voorbereid tijdens de voorgaande negen maanden. Hongersnood kwam vaak voor in de winter tussen januari en april, ook wel de hongermaanden genoemd. In de gematigde klimaatzones was het midwinterfeest het laatste feest, voordat de diepe winter begon. De meeste runderen werden geslacht om niet in de winter te hoeven worden gevoederd, zodat het bijna de enige tijd van het jaar was dat er vers vlees voorhanden was. Het grootste deel van de wijn en het bier dat in de loop van het jaar werd gemaakt, werd uiteindelijk gefermenteerd en klaar om drink te worden. De observaties waren niet altijd geconcentreerd op de dag die begon om middernacht of bij zonsopgang, maar aan het begin van de pre-geromaniseerde dag, die herfst op de avond ervoor. Aangezien het evenement wordt gezien als de omkering van de aanwezigheid van de zon in de hemel, zijn concepten van de geboorte of wedergeboorte van zonnegoden gebruikelijk geweest en in culturen met behulp van de winter solstitieel gebaseerde cyclische kalenders, is het jaar als herboren gevierd met betrekking tot leven-dood-wedergeboorte goden of een nieuw begin zoals Hogmanay's redding, een Nieuwjaar schoonmaak traditie. In de mythologie van het oude Griekenland ontmoetten de goden en godinnen elkaar op de winter- en zomerzonnewende, en Hades mag de berg Olympus betreden {zijn domein is de onderwereld, dus hij wordt natuurlijk niet geaccepteerd op een andere tijd}. Ook omkering is een ander gebruikelijk thema zoals in Saturnalia's slave en master omkeringen. Directe observatie van de zonnewende door amateurs is moeilijk omdat de zon te langzaam beweegt bij een van beide zonnewende om zijn specifieke dag te bepalen, laat staan zijn moment. Kennis van het tijdstip waarop de gebeurtenis plaatsvindt, is pas onlangs gefaciliteerd om zijn moment te benaderen volgens nauwkeurige astronomische data tracking. Het is niet mogelijk om het werkelijke moment van de zonnewende te detecteren (per definitie kan men niet waarnemen dat een object niet meer beweegt totdat men een tweede waarneming in de tijd doet waaruit blijkt dat het niet verder van de vorige plek is bewogen, of dat het in de tegenovergestelde richting is bewogen). Verder moet men, om precies te zijn tot een enkele dag, een verandering in azimut of hoogte kunnen waarnemen die kleiner is dan of gelijk is aan ongeveer 1/60e van de hoekdiameter van de zon. Waarnemen dat het binnen een periode van twee dagen gebeurde is gemakkelijker, waardoor een observatieprecisie van slechts ongeveer 1/16e van de hoekdiameter van de zon vereist is. Veel waarnemingen zijn dus eerder van de dag van de zonnewende dan van het moment zelf. Dit wordt vaak gedaan door naar de zonsopgang en zonsondergang te kijken of omgekeerd, of door een astronomisch uitgelijnd instrument te gebruiken dat een lichtstraal op een bepaald punt rond die tijd laat werpen.