Selkie Tapestry A4 Notitieboek

Selkie. Selkies of Selkie folk, wat "zeehondenfolk" betekent, zijn mythologische wezens die in staat zijn tot theranthropie, door hun huid af te werpen van zeehond naar menselijke vorm. Dit stuk is sterk geïnspireerd op de film 'Song of the Zee'. Veel van de volksverhalen over selkie folk zijn verzameld op de Northern Isles (Orkney en Shetland). De volksverhalen draaien vaak om vrouw selkies die met mensen tot relaties worden gedwongen door iemand die hun zeehondenhuid steelt en verbergt. Een typisch volksverhaal is dat van een man dat een vrouw selkie's vel steelt, haar op het zee vindt en haar dwingt om zijn vrouw te worden. Maar de vrouw zal haar tijd doorbrengen in gevangenschap hunkerend naar het zee, haar ware thuis, en zal vaak langdurig aan de oceaan zien staren. Ze mag meerdere kinderen beren door haar menselijke man, maar zodra ze haar huid ontdekt, zal ze onmiddellijk terugkeren naar het zee en de kinderen verlaten waar ze van hield. Soms ontdekt of kent een van haar kinderen de verblijfplaats van de huid. Hoewel de selkie in sommige kinderverhaalversies haar familie één keer per jaar op het land bezoekt, wordt ze in het typische volksverhaal nooit meer door hen gezien. Soms zal de mens niet weten dat zijn geliefde een selkie is, en wordt wakker om ze terug te vinden in hun zeehondenvorm. In één versie werd de selkie-vrouw nooit meer gezien (in menselijke vorm althans) door de familie, maar de kinderen zouden getuige zijn van een grote zeehond die hen benaderde en hen klaarblijkelijk "begroette". Dit stuk is geïnspireerd door het gedicht Selkie van de ongelofelijk getalenteerde Elizabeth Knight ( Instagram: @elizabethknight_ ) "Ze roept bij haar terugkeer naar het zee: "Ik zal mijn dagen niet met een muze doorbrengen; ik ben geen zilver om in vorm te worden gebracht, noch klei om te verkleinen. Kiemgroenten als je me vast wilt houden, of over de kusten wilt wandelen en huilen; geen enkel deel van mij was van jou om te begraven en geen deel van mij dat je bewaart."