SOLITAIRE EN EENZAME BUMPERSTICKER

*Howling* Wolven huilen om de roedel samen te stellen (meestal voor en na de jacht), om een alarm door te geven (vooral op een plek in een hol), om elkaar te lokaliseren tijdens een storm of onbekend gebied en om over grote afstanden te communiceren. Huilen bestaat uit een fundamentele frequentie die tussen 150 en 780 Hz kan liggen, en bestaat uit maximaal 12 harmonisch verwante boventonen. De toonhoogte blijft meestal constant of varieert soepel, en kan vier of vijf keer van richting veranderen. Wolven van verschillende geografische locaties kunnen in verschillende modes huilen; het gehuil van Europese wolven is veel langduriger en melodieuzer dan dat van Noord-Amerikaanse wolven, wier gehuil luider is en een sterkere nadruk legt op de eerste lettergreep. De twee zijn echter onderling verstaanbaar, omdat Noord-Amerikaanse wolven zijn geregistreerd als reactie op Europese huilen gemaakt door biologen. Wolvenkrekels zijn over het algemeen niet te onderscheiden van die van grote honden. De mannetjeswolven laten zich horen via een octaaf, waarbij ze naar een diepe bas gaan met een spanning op "O", terwijl de vrouwen een gemoduleerde neusbariton produceren met een spanning op "U". Jongen huilen bijna nooit, terwijl jarlingwolven huilen produceren die eindigen in een reeks van hondenachtige gelen. Het gehuil dat gebruikt wordt om de groep vrienden te roepen om een killer te doden is een langgerekte, vloeiende klank, vergelijkbaar met het begin van de kreet van een gehoornde uil. Wanneer ze een prooi achtervolgen, stoten ze een hoger geworpen gehuil uit, trillend op twee noten. Wanneer ze hun prooi insluiten, stoten ze een combinatie uit van een korte schors en een gehuil. Wanneer ze samen huilen, harmoniseren wolven in plaats van koor op dezelfde toon, waardoor de illusie ontstaat dat er meer wolven zijn dan er in werkelijkheid zijn. Eenzangwolven vermijden meestal gehuil in gebieden waar andere roedels cadeau zijn. Wolven reageren niet op gehuil bij regenachtig weer en wanneer verzadigd. *Andere vocalisaties* Andere vocalisaties van wolven zijn meestal onderverdeeld in drie categorieën: grommen, blaffen en zeuren. Blaffen heeft een fundamentele frequentie tussen 320-904 Hz en wordt meestal uitgestoten door geschrokken wolven. Wolven blaffen niet zo hard of continu als honden, maar zullen wel een paar keer blaffen en zich terugtrekken uit waargenomen gevaar. In gevangenschap kunnen wolven vaker leren blaffen als ze honden horen blaffen. Growling heeft een fundamentele frequentie van 380-450 Hz en wordt meestal uitgestoten tijdens voedseluitdagingen. Pups grommen vaak tijdens het spelen. Een variatie van het gehuil gaat gepaard met een hoge gejank, die voorafgaat aan een longingaanval. Het janken wordt geassocieerd met situaties van angst, nieuwsgierigheid, onderzoek en intimiteit zoals groet, het voeden pups en het spelen. *BRON:* http://en.wikipedia.org/wiki/Gray_wolf Digitale Kunst Photoshop CS5