Sopstone Eider - Alaska Postzegel Glas

Een postzegel van een mythisch onafhankelijk Alaska met een sopstone-snijwerk van een Eidereend. Tekst met de tekst "Alaska", "Postzegel 3 Nuggets" en "Sopstone Snijwerk" verschijnt. De Eidereend, Somateria mollissima, is de grootste eend die in Europa en Noord-Amerika wordt gevonden (behalve de Muskuseend die alleen in het wild in het uiterste zuiden van Texas voorkomt). De Eider is verspreid over de noordelijke kusten van Europa, Noord-Amerika en oostelijk Siberië. Hij broedt in arctische en enkele noordelijke gematigde gebieden, maar overwintert iets zuidelijker in gematigde zones, waar hij grote groepen kan vormen op kustwateren. Hij kan vliegen met snelheden tot 113 km/u. De Eider wordt gekenmerkt door zijn omvangrijke vorm en grote, wigvormige snavel. Het mannetje is onmiskenbaar, met zijn zwart-witte verenkleed en groene nek. Het vrouwtje is een bruine vogel, maar kan nog steeds gemakkelijk worden onderscheiden van alle eenden, behalve andere eider-soorten, op basis van grootte en hoofdvorm. De roep van deze eend is een aangenaam "ah-ooo". De soort is vaak gemakkelijk te benaderen. Woerders van de Europese, oostelijke Noord-Amerikaanse en Aziatische/westelijke Noord-Amerikaanse rassen kunnen worden onderscheiden door kleine verschillen in verenkleed en snavelkleur. Deze soort duikt naar schaaldieren en weekdieren, waarbij mosselen een favoriet voedsel zijn. De Eider eet mosselen door ze heel in te slikken; de schelpen worden dan in hun maag vermalen en uitgescheiden. Bij het eten van een krab verwijdert de Eider alle klauwen en poten en eet dan het lichaam op een soortgelijke manier. Hij is talrijk, met populaties van ongeveer 1,5-2 miljoen vogels in zowel Noord-Amerika als Europa, en ook grote maar onbekende aantallen in oostelijk Siberië. Een bijzonder bekende kolonie eiders leeft op de Farne-eilanden in Northumberland, Engeland. Deze vogels waren het onderwerp van een van de eerste vogelbeschermingswetten, ingesteld door Sint-Cuthbertus in het jaar 676. Ongeveer 1.000 paren nestelen er nog steeds elk jaar. Omdat St. Cuthbertus de patroonheilige is van Northumberland, was het natuurlijk dat de eider werd gekozen als het embleemsymbool van het graafschap; de vogels worden in het gebied nog steeds vaak Cuddy's eenden genoemd, waarbij "Cuddy" de vertrouwelijke vorm is van "Cuthbert". De Eidereend is een van de soorten waarop de Overeenkomst inzake de instandhouding van Afrikaans-Euraziatische trekkende watervogels (AEWA) van toepassing is. Eiders zijn koloniale broedvogels. Ze nestelen op kust eilanden in kolonies variërend in grootte van minder dan 100 tot meer dan 10.000-15.000 individuen. Vrouwelijke eiders vertonen vaak een hoge mate van natal philopatrie, waarbij ze terugkeren om te broeden op hetzelfde eiland waar ze zijn uitgebroed. Dit kan leiden tot een hoge mate van verwantschap tussen individuen die op hetzelfde eiland nestelen, evenals tot de ontwikkeling van op verwantschap gebaseerde vrouwelijke sociale structuren. Deze verwantschap heeft waarschijnlijk een rol gespeeld bij de evolutie van coöperatief broedgedrag onder eiders. Voorbeelden van dit gedrag zijn het leggen van eieren in de nesten van verwante individuen en het vormen van crèches, waarbij vrouwelijke eiders samenwerken en de zorg voor de jongen delen. Het nest van de eider wordt dicht bij zee gebouwd en is gevoerd met het geroemde eiderdons, geplukt van de borst van het vrouwtje. Deze zachte en warme voering is lang geoogst voor het vullen van kussens en dekens, maar is in recentere jaren grotendeels vervangen door dons van gedomesticeerde ganzen en synthetische alternatieven. Hoewel eiderdons-kussens of -dekens nu een zeldzaamheid zijn, gaat de oogst van eiderdons door en is duurzaam, omdat het kan worden gedaan nadat de jongen het nest hebben verlaten zonder schade aan de vogels.