Spoorwegbureau 1926 briefkaart

Reizen op overheidssalaris Op zijn hoogte werden de Kantoor van de Spoorweg Post gebruikt op meer dan 9.000 treinroutes die meer dan 200.000 mijl bestreken in Noord-Amerika. Terwijl het grootste deel van deze dienst bestond uit een of meer RPO-auto's aan het hoofd van de reizigerstreinen, exploiteerden veel spoorwegen vaste treinen tussen grote steden; deze vaste posttreinen zouden vaak 300 ton per dag vervoeren. Na 1948 begon het spoorwegnet na de kantoor te dalen, hoewel het de belangrijkste intercityfunctie binnen de Post Kantoor (POD) blijft. In dat jaar waren er 794 autolijnen van de kantoor van de Post die meer dan 161.000 mijl per spoor bezetten. Op 1 januari 1962 waren er nog slechts 262 RPO-routes. Later werd de post gesorteerd door grote machines, niet door mensen, en de resterende routes voor kantoor langs de weg, samen met alle routes voor kantoor langs de snelweg, werden gefaseerd buiten dienst gesteld. In september 1967 heeft de POD alle contracten "per spoor per post" geannuleerd en ervoor gekozen alle eersterangspost via de lucht en andere klassen over de weg (vrachtwagen) te verplaatsen. Deze aankondiging had een verwoestend effect op de inkomsten van de reizigerstreinen; de Santa Fe verloor bijvoorbeeld 35 miljoen dollar per jaar en leidde rechtstreeks tot het einde van een groot aantal reizigersroutes. Na 113 jaar spoorvervoer na kantoor werd op 30 juni 1977 de laatste overlevende kantoor op spoorwegen tussen New York en Washington D.C. stopgezet.