Stilte bij Hielen Muismat

Een silhouet gevangen tussen aanwezigheid en afwezigheid. In deze monochrome compositie staat een figuur alleen in een enorme, nevelige ruimte. Het beeld is vanaf het middel naar beneden geframeerd en onthult alleen de benen gehuld in donkere kousen en hoge hakken die de duisternis doorboren met scherpe, elegante lijnen. Een zacht licht komt van de rechterrand en werpt lange schaduwen over de vloer, waardoor een sterk contrast ontstaat tussen de verlichte nevel en de diepe duisternis van de vorm. De korrelige textuur geeft een sfeer van herinnering of oude film, terwijl de zware vervaging rond de randen vervaging of afstand suggereert. De figuur lijkt ergens tussen realiteit en illusie te bestaan - een spoor dat achterblijft wanneer iemand net uit het zicht is gestapt. Er is een diep gevoel van afwezigheid; wat overblijft is niet de persoon zelf, maar hun afdruk op de ruimte die ze bezetten. Het roept verlangen, onzekerheid en het stille mysterie van iets verloren op dat nog steeds in de lucht hangt. Deel van Mystique in Enigma (MIE), een visueel kunstproject dat de stemmen van dingen die niet gezien kunnen worden onderzoekt.