SylviasStory Psalm Mok met twee tongen

Psalm 147:3 was Sylvia's volkslied vers toen ze hier was. Haar familie bidde voortdurend dit vers over haar. Hun wens was dat Sylvia's hart hier op aarde genezen zou worden. Hun gebeden werden niet beantwoord op de manier die ze wanhopig wilden, en zelfs door de pijn en het verdriet weten ze dat de goedheid van God overheerst. Sylvia's hart is volledig genezen, vrij van pijn en lijden, en wacht vol vreugde tot haar geliefden ooit bij haar zouden komen. Haar familie bidt nu dit versum over zichzelf, zoals ze God vragen om de wonden van het missen van Sylvia in een diepe wond, wonden die nooit volledig zullen genezen tot ze in de hemel herenigd is. Tot die tijd gaan ze deze belofte in en vertrouwen ze God om hen te geven wat ze nodig hebben om de reis te ondersteunen, en vragen ze hem wat het is dat hij ze de volgende keer zou laten doen. Dit is de ultieme hoop voor elke CHD-patiënt, dat het hart in hun lichaam genezen wordt en dat ze een lang en gelukkig leven kunnen leiden. Sylvia's familie blijft bidden voor wonderen en herinneringen voor deze families, en betuigt ook hun diepste medeleven en open armen aan de families die niet meer tijd krijgen met hun geliefden. Dit vers, samen met Sylvia's hartslag, is getatoeëerd op de rechterarm van haar moeder, een constante herinnering dat God haar gebroken hart ziet en op een dag elke traan uit haar ogen zal vegen terwijl ze haar dochter weer in haar armen houdt. We hopen dat dit versum ook troost en vrede in je hart brengt.