Testonderwerp T-shirt

Test onderwerp van ontwerp Aperture and Atom. In optica is een opening een gat of een opening waardoor licht reist. Meer specifiek, is de opening van een optisch systeem de opening die de kegelhoek van een bundel röntgenstralen bepaalt die tot een nadruk in het vliegtuig van het afbeelding komen. De opening bepaalt hoe gecollimeerd de toegelaten stralen zijn, wat van groot belang is voor de verschijning aan het afbeelding vliegtuig. Als een opening smal is, dan worden de hoogst gekollimde stralen toegelaten, resulterend in een scherpe nadruk bij het afbeelding vliegtuig. Als een opening breed is, dan worden niet-gecollimeerde stralen toegelaten, resulterend in een scherpe nadruk slechts voor stralen met een bepaalde brandpuntsafstand. Dit betekent dat een brede opening in een afbeelding resulteert dat scherp rond is waar de lens zich op richt en anders vertroebeld is. De opening bepaalt ook hoeveel van de inkomende stralen daadwerkelijk worden toegelaten en zo hoeveel licht het vliegtuig van het afbeelding bereikt (hoe smaller de opening, hoe donkerder het afbeelding voor een bepaalde blootstellingstijd). Een optisch systeem heeft typisch vele openingen, of structuren die de straalbundels beperken (de straalbundels zijn ook genoemd geworden potloden van licht). Deze structuren kunnen de rand van een lens of een spiegel zijn, of een ring of een ander profiel dat een optisch element op zijn plaats houdt, of kunnen een speciaal element zijn, zoals een diafragma dat in het optische pad wordt geplaatst om het licht dat door het systeem wordt toegelaten, te beperken. In het algemeen, worden deze structuren genoemd einden, en het openingseinde is het einde dat de straal hoekhoek, of gelijkwaardig de helderheid, op een punt van het afbeelding bepaalt. In sommige contexten, met name in fotografie en astronomie, verwijst de opening naar de diameter van de opening en niet zozeer naar de fysieke stop of de opening zelf. Bijvoorbeeld, in een telescoop is het openingseinde typisch de randen van de objectieve lens of de spiegel (of van de steun die het houdt). Men spreekt dan over een telescoop die bijvoorbeeld een opening van 100 centimeter heeft. Merk op dat de opening niet noodzakelijk de kleinste stop in het systeem is. Vergroting en demagnificatie door lenzen en andere elementen kunnen een relatief groot einde veroorzaken om het openingseinde voor het systeem te zijn. Het atoom is een basiseenheid van materie die uit een dichte, centrale kern bestaat die door een wolk van negatief geladen elektronen wordt omringd. De atoomkern bevat een mix van positief geladen protonen en elektrisch neutrale neutronen (behalve in het hoesje waterstof-1, dat de enige stabiele nuclide zonder neutronen is). De elektronen van een atoom zijn door de elektromagnetische kracht aan de kern gebonden. Op dezelfde manier kan een groep atomen aan elkaar gebonden blijven, een molecuul vormen. Een atoom met een gelijk aantal protonen en elektronen is elektrisch neutraal, anders heeft het een positieve lading (elektronentekort) of een negatieve lading (elektronenoverschot) en is het een ion. Een atoom wordt ingedeeld op basis van het aantal protonen en neutronen in de kern: het aantal protonen bepaalt het chemische element en het aantal neutronen bepaalt de isotoop van het element.[1] Het naamatoom komt uit de Griekse "ἄonder de noemer "Nacaotopen"—átomos (van α-, "un-" + "glansstof", "te snijden"[2]), wat betekent dat het begrip "niet-knipbaar" of ondeelbaar is[3]. een atoom dat een ondeelbaar bestanddeel van de materie is, werd voor het eerst voorgesteld door de vroege Indische en Griekse filosofen. In de 17e en 18e eeuw hebben chemici een fysieke basis voor dit idee gelegd door aan te tonen dat bepaalde stoffen niet verder kunnen worden uitgesplitst naar chemische methoden. In de late 19e en vroege 20e eeuw ontdekten natuurkundigen subatomaire componenten en structuur in het atoom, wat aantoonde dat het atoom verdeelbaar was. De beginselen van de kwantummechanica werden gebruikt om het atoom met succes te modelleren[4][5] Atomen zijn minuscule voorwerpen met proportioneel kleine massa's. De atomen kunnen slechts individueel worden waargenomen met behulp van speciale instrumenten zoals de scantunneling-microscoop. Meer dan 99,9% van de massa van een atoom is geconcentreerd in de kern,[noot 1] met protonen en neutronen met ongeveer gelijke massa. Elk element heeft ten minste één isotoop met een instabiele kern die radioactief verval kan ondergaan. Dit kan resulteren in een transmutatie die het aantal protonen of neutronen in een kern verandert.[6] Elektronen die gebonden zijn aan atomen hebben een reeks stabiele energieniveaus, of orbitalen, en kunnen overgangen tussen hen ondergaan door fotonen te absorberen of uit te zenden die overeenkomen met de energieverschillen tussen de niveaus. De elektronen bepalen de chemische eigenschappen van een element, en beïnvloeden sterk de magnetische eigenschappen van een atoom.