Tradities van Kerstmis Juleskikk Noors Kaart

Adolph Tidemand was de belangrijkste Noorse schilder van het volksleven in de 19e eeuw. Hij maakte er zijn levenswerk van om het leven en de gewoonten van de Noorse boer te portretteren. Hij was een verbindende figuur in de nationale romantiek en inspireerde vele dichters uit die tijd met zijn afbeeldingen, waaronder Andreas Munch en Bjørnstjerne Bjørnson. De tweede helft van de jaren 1840 wordt vaak beschouwd als een artistieke bloeitijd voor Tidemand; daarna schilderde hij grote werken zoals Bridal Wedding in Hardangre (1848, samen met Hans Gude), Haugianerne (1848) en De ensomme gamle (1848). Deze vroege afbeeldingen worden gekenmerkt door een geïdealiseerde representatie van de Noorse boer. Latere afbeeldingen slaan een dramatischer en realistischer toon aan. Dit geldt voor afbeeldingen als Tvekamp i et bonde bryllup (1864) en Fanatikerne (1866), beide belangrijke werken uit zijn latere productie. Tidemand werd geboren in Mandal in 1814. Hij studeerde in de jaren 1832-1837 aan de Academie voor Schone Kunsten in Kopenhagen, waar hij een leerling was van Johan Ludvig Lund. In 1837-1841 studeerde hij geschiedenis schilderen bij Theodor Hildebrandt en Wilhelm Schadow in Düsseldorf. Tiddemans ambitie was om geschiedenisschilder te worden, en in 1841 veroorzaakte hij opzien met zijn eerste geschiedkundige compositie: Gustav Wasa die sprak met de dalkarlen in Morakerk, een afbeelding uit de Zweedse geschiedenis. Het afbeelding werd aangekocht voor de Kunstverein für Rheinland und Westfalen. Met een studiebeurs van thuis reisde hij via München naar Rome (1841-1842), waar hij een beslissende indruk kreeg, met name van Rafaël en Perugino. Hier werkte hij aan studies voor een altaarstuk, Christus zegent de kleine kinderen, in opdracht van Onze Verlosserkerk in Oslo. Na zijn terugkeer in 1842 verloor hij echter de opdracht, omdat hij niet zou buigen voor Johann Sebastian Welhaven's eis dat hij het in Rome zou uitvoeren. Dit ontnam hem het verlangen om zich in Noorwegen te vestigen en in 1845 vestigde hij zich in Düsseldorf. Naast een verblijf thuis in 1848-1849, bleef hij er de rest van zijn leven, maar met talrijke studiereizen naar Noorwegen. Het belangrijkste vond al plaats in 1843, toen hij Gudbrandsdalen, Sogn, Voss en Haranger bezocht. Hier, en de volgende zomer in Telemark, vond hij een agrarische omgeving die nog steeds veel van zijn originaliteit had behouden, en hij kwam om het te zien als de missie van zijn leven om het te reproduceren "in schone, gepolijste afbeeldingen". In latere werken zoals Slagsmål i et bonde bryllup (1862-1864) en Fanatikerne (1866, Nationalmuseum, Stockholm) wordt de idyll vervangen door een gecondenseerde dramatische spanning, en een sterker realisme is soms merkbaar, zoals in Nød (1874, Kristiansand gallery). Minder belangrijk zijn zijn altaarstukken. In zijn laatste jaren nam hij weer geschiedenisschilderkunst op, maar zijn Christelijke 4 landschappen Christiania kwamen niet verder dan de schets. Het is in de veilige en expressieve samenstelling dat Tidemand zijn kracht heeft. We vinden fijnere schilderwaarden vooral in zijn talrijke schetsen en studies, uit vele hoeken van het land, en ook uit Värmland en Dalarna. Het National Museum/National Gallery bezit 117 schilderijen en studies en een aantal tekeningen van hem.