Turks tapijt zandsteen onderzetter

"The Salting Carpet", c1860-1880; Turkse, Ottomaanse periode; Victoria en Albert Museum, Londen. De kunst van tapijtweven was bijzonder belangrijk in het Ottomaanse Rijk, tapijten die van enorm belang zijn, zowel als decoratieve bekledingen, rijk aan religie en andere symboliek, als praktische overweging, aangezien het gebruikelijk was om je schoenen in de woonwijken te verwijderen. Het weven van dergelijke tapijten kwam voort uit de nomadische culturen van Centraal-Azië (tapijten zijn een gemakkelijk te vervoeren vorm van stoffering) en werd uiteindelijk verspreid naar de gevestigde samenlevingen van Anatolië. Turken gebruikten tapijten, tapijten en kilims, niet alleen op de vloer van een kamer, maar ook als ophanging aan wanden en deuroplossingen, waar ze extra isolatie gaven. Ze werden ook vaak gedoneerd aan moskeeën, die er vaak grote collecties van aannamen.