Tweede vlag van Kameroen (1961-1975) Sticker

Kameroen, officieel de Republiek Kameroen, is een land in Centraal-Afrika. Het deelt grenzen met Nigeria in het westen en noorden, Tsjaad in het noordoosten, de Centraal-Afrikaanse Republiek in het oosten en Equatoriaal-Guinea, Gabon en de Republiek Congo in het zuiden. De kustlijn ligt aan de Bocht van Biafra, een deel van de Golf van Guinee, en de Atlantische Oceaan. Vanwege zijn strategische positie op het kruispunt tussen West-Afrika en Centraal-Afrika, is het gecategoriseerd als zijnde in beide geostrategische locaties. Kameroen heeft bijna 31 miljoen inwoners en spreekt 250 moedertalen, naast de nationale talen Engels en Frans. Vroege bewoners van het gebied waren de Sao-beschaving rond het Tsjaadmeer en de jager-verzamelaars van de Baka in het zuidoostelijke regenwoud. Portugese ontdekkingsreizigers bereikten de kust in de 15e eeuw en noemden het gebied Rio dos Camarões (Garnalenrivier), dat Kameroen werd in het Engels. Fulani-soldaten stichtten het Adamawa-emiraat in het noorden in de 19e eeuw en verschillende etnische groepen in het westen en noordwesten vestigden krachtige stamhoofden en fondoms. Kameroen werd een Duitse kolonie in 1884 bekend als Kamerun. Na de Eerste Wereldoorlog werd het verdeeld tussen Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk als mandaten van de Volkenbond. Frankrijk nam vier vijfde en het Verenigd Koninkrijk een vijfde van het grondgebied en beide regeerde het onder mandaat tot de onafhankelijkheid in 1960 en 1961 respectievelijk. De politieke partij Union des Populations du Cameroun (UPC) pleitte voor onafhankelijkheid, maar werd in de jaren 1950 door Frankrijk verboden, wat leidde tot de nationale bevrijdingsopstand die tot begin 1971 werd uitgevochten tussen Franse en UPC militante krachten. In 1960 werd het door Frankrijk bestuurde deel van Kameroen onafhankelijk onder President Ahmadou Ahidjo. In 1961 werd het zuidelijk deel van Brits-Kameroen een federatie met het Verenigd Koninkrijk en werd de Federale Republiek Kameroen. In 1972 werd de federatie opgeheven. In 1972 werd Kameroen hernoemd tot de Verenigde Republiek Kameroen en in 1984 werd Kameroen hernoemd tot de Republiek Kameroen door een presidentieel decreet van President Paul Biya. Biya, het zittende president, heeft het land sinds 1982 geleid na het ontslag van Ahidjo; hij bekleedde eerder kantoor als premier vanaf 1975. Kameroen wordt geregeerd als een presidentiële republiek. De officiële talen van Kameroen zijn Frans en Engels, de officiële talen van de voormalige Franse Kameroen en Britse Kameroen. Het christendom is de meerderheidsreligie in Kameroen, met aanzienlijke minderheden die de islam en traditionele geloven praktiseren. Het heeft spanningen ondervonden van de Engelstalige gebieden, waar politici hebben gepleit voor meer decentralisatie en zelfs volledige scheiding of onafhankelijkheid (zoals in de Southern Cameroons National Council). In 2017 escaleerden de spanningen over de oprichting van een Ambazaanse staat in de Engelssprekende gebieden tot open oorlogsvoering. Veel Kameroeners leven als boeren. Het land wordt vaak aangeduid als "Afrika in het klein" vanwege zijn geologische, taalkundige en culturele diversiteit. De natuurlijke kenmerken omvatten stranden, woestijnen, bergen, regenwouden en savannes. Het hoogste punt van Kameroen, op bijna 4.100 meter (13.500 voet), is de berg Kameroen in de regio Zuidwest. De meest bevolkte steden van Kameroen zijn Douala aan de rivier de Wouri, de economische hoofdstad en belangrijkste zeehaven; Yaoundé, de politieke hoofdstad; en Garoua. Limbé in het zuidwesten heeft een natuurlijke zeehaven. Kameroen staat bekend om zijn inheemse muziekstijlen, met name Makossa, Njang en Bikutsi, en zijn succesvolle nationale football team. Het is een lid van de Afrikaanse Unie, de Verenigde Naties, de Internationale Organisatie van Franssprekende landen (OIF), het Gemenebest van Naties, de niet-gebonden beweging en de Organisatie voor Islamitische Samenwerking.