Umatilla Oregon Flora Planten botany Briefkaart

Deze video is nog steeds gemaakt van onze expeditie video, The Umatilla National Forest Expedition is opgenomen op locatie in Oregon. Ik ben Michael C. Clark Naturalist, Verkenner en Cinematograaf. Mijn compañero Loganapithicus en ik reizen de wereld op zoek naar unieke ecosystemen om cinéma-vérité-stijl te verkennen en te documenteren. Onze expedities vinden meestal plaats in een gebied van 5 vierkante mijl of minder binnen een tijdsduur van 7-21 dagen en we richten ons op de hele planten van het ecosysteem, dieren, geologie, weer en nog veel meer. We zoeken niet specifiek naar, lokken of op soorten wachten, we filmen wat we tegenkomen als we het ecosysteem te voet onderzoeken. Het doel van onze expedities is om te helpen bij de eindeloze zoektocht naar kennis van homo sapien door de ecosystemen te documenteren die eeuwig veranderen met de plant Aarde zoals ze al miljarden jaren hebben. Onze ecosysteemvideo's kunnen door iedereen gratis bekeken worden en gebruikt worden voor educatieve en testdoeleinden zonder winstoogmerk en voor wetenschappelijke studies over de ecosystemen. Daarom hebben we verhalen buiten beschouwing gelaten en muziek op de achtergrond gebruikt wanneer er geen natuurlijk geluid beschikbaar is, waardoor de video's uiteindelijk worden achtergelaten voor zelfinterpretatie, individuele ontdekking en voor professoren die als voorbeeld in een klaslokaal kunnen uitleggen of shows. We kunnen niet elke soort filmen in de geselecteerde ecosystemen, want het is onmogelijk om alles in zo'n kort tijdsbestek te krijgen, je zou een heel leven lang kunnen doorbrengen in het bestuderen van een ecosysteem van de planeet Aarde en het nog steeds nooit helemaal zien. Tijdens onze expedities zijn geen plant of diersoort beschadigd, alle soorten worden in hun natuurlijke habitat gefilmd en worden niet gedwongen of betaald voor de uitvoering. Dit is de film van de Natuur van de Moeder als u manuscriptvragen alstublieft hen naar haar.4 miljoen acres (5.700 km²) leiden. In dalende volgorde van het landoppervlak ligt het bos in delen van Umatilla, Grant, Columbia, Morrow, Wallowa, Union, Garfield, Asotin, Wheeler en Walla Walla. (Columbia, Garfield, Asotin en Walla Walla zijn in Washington, de rest is in Oregon.) Meer dan driekwart van het bos ligt in de staat Oregon.[4] Het hoofdkwartier van het bos bevindt zich in Pendleton, Oregon. In Heppner en Ukiah in Oregon en in Pomeroy en Walla Walla in Washington zijn er plaatselijke kantoren van de woestenwijk.[5] Het nationale bos van Umatilla ontleent zijn naam aan het Indiase woord Umatilla, dat "water dat over zand stroomt" betekent. Explorers Lewis en Clark passeerden het gebied in 1805 aan de Columbia rivier, en Marcus en Narcissa Whitman kwamen in 1836 langs om een missie in Wailatpu bij Walla in Washington te vestigen. Duizenden emigranten volgden later het Oregon Trail west en velen bleven in de regio Blue Mountain. De ontdekking van goud in Oregon in 1851 leidde tot de nederzetting van het gebied van de Noordvork John Day. Meer dan 10 miljoen dollar aan goud en zilver werden gewonnen, en resten van de tijd zijn nog zichtbaar in het National Forest. Sommige beweringen worden nog steeds gedolven[6] Op 1 juli 1908 werd Umatilla opgericht uit een deel van het nationale bos van de Blauwe Bergen en uit alle nationale bossen van Heppner. Op 5 november 1920 werd het Wenaha National Forest toegevoegd[7]. Het bos was het gebied van de School Fire, de grootste brand in de aangrenzende Verenigde Staten van 2005. Vaak voorkomende wilde dieren in het Umatilla National Forest zijn onder meer de mose van Shira[8], de rotsachtige bergen, de bighorn, de berggeit, de muilherten, de witherten, de grijze wolf[9], de cougar, de coyote, de das, de kalkoenen van Merriam, getransplanteerde wilde rio grande kalkoenen, blauwe en ruffe, de bruinvissen, Franklin kalkoenen. inkookezalm, zilverzalm, steelkop, regenboogforel[6], broekforel en meerforel. Een bloem, soms bekend als bloem of bloesem, is de voortplantingsstructuur die wordt gevonden in bloeiende planten (planten van de afdeling Magnoliophyta, ook angiospermen genoemd). De biologische functie van een bloem is reproductie te bewerkstelligen, meestal door een mechanisme te bieden voor de unie van sperma met eitjes. Bloemen kunnen het oversteken vergemakkelijken (samenvoeging van sperma en eieren van verschillende individuen in een populatie) of het verkopen (samenvoeging van sperma en eieren van dezelfde bloem) mogelijk maken. Sommige bloemen produceren diasporen zonder bevruchting (parthenocarpy). Bloemen bevatten sporangie en zijn de plaats waar gametophyten zich ontwikkelen. Bloemen geven aanleiding tot vruchten en zaden. Veel bloemen hebben zich ontwikkeld tot aantrekkelijk voor dieren, zodat ze vectoren worden voor de overdracht van stuifmeel. Naast het vergemakkelijken van de voortplanting van bloeiende planten zijn bloemen al lang bewonderd en gebruikt door mensen om hun omgeving te verfraaien, maar ook als voorwerpen van romance, ritueel, religie, geneeskunde en als voedselbron. De bloeiende planten (angiospermen), ook wel bekend als Angiospermae of Magnoliophyta, zijn de meest gevarieerde groep planten. Angiospermen zijn zaadproducerende planten zoals de gymnospermen en kunnen worden onderscheiden van de gymnospermen door een reeks synapomorfies (afgeleide kenmerken). Deze kenmerken omvatten bloemen, endosperm in de zaden en de productie van vruchten die de zaden bevatten. Etymologisch is angiosperm een plant dat zaden binnen een omhulling produceert; het gaat om planten die vruchten afwerpen , maar die vaker als bloeiende planten worden aangeduid . De voorouders van de bloeiende planten verschilden ongeveer 245 tot 202 miljoen jaar geleden van de gymnospermatozoa en de eerste bloeiende planten die bekend staan, zijn van 140 miljoen jaar geleden. Ze hebben zich enorm gediversifieerd tijdens de kleine Cretacous en zijn ongeveer 100 miljoen jaar geleden wijdverbreid geworden, maar hebben slechts ongeveer 60 tot 100 miljoen jaar geleden conifers vervangen als de dominante bomen. Blossom is in botany een term die wordt gegeven aan de bloemen van steenfruitbomen (genus Prunus) en van andere planten met een soortgelijke verschijningsvorm die gedurende een periode in het voorjaar sterk bloeien. Colloquiaal worden bloemen van sinaasappel ook als zodanig genoemd. De bloesems zijn roze of wit, afhankelijk van de soort of de variëteit. Perzikbloesems (inclusief nectarine), de meeste kersbloesems en sommige amandelbloesems zijn meestal roze. Plum bloesems, appelbloesems, oranje bloesems, kersensems en de meeste amandelbloesems zijn wit. Blossom geeft pollen aan bestuivers zoals bijen en leidt tot kruisbestuiving die nodig is om de bomen te laten voortplanten door fruit te produceren. Blossom-bomen hebben de neiging hun bloempitten te verliezen in windvlagen, waarbij ze vaak de omringende grond bedekken in bladen. Deze eigenschap heeft de neiging bloesem van andere bloeiende bomen te onderscheiden. Hoewel er al ongeveer 425 miljoen jaar planten op het land bestaan, zijn de eerste daarvan overgenomen door een eenvoudige aanpassing van hun tegenhangers in het water: sporen. In het zee, kan plant-en sommige dieren-uit genetische klonen van zich eenvoudig verspreiden om weg te drijven en elders te groeien. Zo werden de vroege planten gereproduceerd. Maar de planten ontwikkelden al snel methoden om deze kopieën te beschermen tegen droogte en ander misbruik dat op het land nog waarschijnlijker is dan in het zee. De bescherming werd het zaad, hoewel het de bloem nog niet had geëvolueerd. Vroege zaaddragende planten zijn onder meer de ginkgo en de naaldbomen. Het vroegste fossiel van een bloeiend plant, Archaefructus liaoningensis, is ongeveer 125 miljoen jaar oud.[6] Verschillende groepen uitgestorven gymnospermen, met name zaadferns, zijn voorgesteld als voorouders van bloeiende planten, maar er zijn geen permanente fossiele bewijzen die precies aantonen hoe bloemen evolueerden. Het ogenschijnlijk plotselinge verschijnen van relatief moderne bloemen in het fossielenbestand vormde zo'n probleem voor de evolutietheorie dat het door Charles Darwin een "abominable mysterie" werd genoemd. Onlangs ontdekte angiosperm-fossielen zoals Archaefructus, samen met verdere ontdekkingen van fossiele gymnospermen, duiden erop hoe angiospermkenmerken in een reeks stappen kunnen zijn verworven. Recente DNA-analyse (moleculaire systematica)[7][8] shows die Amborella trichopoda op het eiland New Caledonia in de Stille Oceaan als zustergroep hebben, en morfologische studies[9] wijzen erop dat deze stof kenmerken heeft die kenmerkend kunnen zijn voor de vroegste bloeiende planten. De algemene aanname is dat de bloemen vanaf het begin tot taak hadden de dieren bij het voortplantingsproces te betrekken. Pollen kunnen worden verspreid zonder heldere kleuren en duidelijke vormen, wat dus een verplichting zou zijn, met gebruikmaking van de middelen van de plant, tenzij ze een ander voordeel opleveren. Een van de redenen voor de plotselinge, volledig ontwikkelde verschijningsvormen van bloemen is dat zij zich hebben ontwikkeld in een geïsoleerde omgeving zoals een eiland of een keten van eilanden, waar de planten met deze planten een zeer gespecialiseerd relatie konden ontwikkelen met een specifiek dier (bijvoorbeeld een wesp), zoals veel eilandsoorten zich tegenwoordig ontwikkelen. Dit symbiotische relatie, met een hypothetische wesp met stuifmeel van het ene plant naar het andere, zoals vijgenwespen vandaag de dag doen, had uiteindelijk zowel het (de) plant(s) als hun partners ertoe kunnen brengen een hoge mate van specialisatie te ontwikkelen. De eilandgenetica wordt beschouwd als een gemeenschappelijke bron van specialisatie, met name als het gaat om radicale aanpassingen die ondermaatse overgangsvormen lijken te hebben vereist. Merk op dat het wasvoorbeeld niet incidenteel is; bijen , die kennelijk speciaal voor symbiotische plant relaties zijn ontwikkeld , worden van wespen afgevoerd . Botany, plant science of plant biology (afkomstig uit Ancient Greek Men, gras, of voedergewassen) en dat van de 'Organische Natuurkunde' ν boskein, 'voeden of grazen') is de biologie van het leven van het plant.[1][2] Traditioneel omvatte de wetenschap het onderzoek naar schimmels. i, algen en virussen. Een persoon die zich bezighoudt met het onderzoek van botanie wordt een botanist genoemd. Botany bestrijkt een breed scala van wetenschappelijke disciplines, waaronder structuur, groei, voortplanting, metabolisme, ontwikkeling, ziekten, chemische eigenschappen en evolutionaire relaties tussen taxonomische groepen. Botany begon met vroege menselijke inspanningen om eetbare, geneeskrachtige en giftige planten te identificeren, waardoor het een van de oudste takken van de wetenschap werd. Tegenwoordig bestuderen botanisten ongeveer 400.000 soorten levende organismen. Het begin van moderne classificatiesystemen kan worden getraceerd tot de jaren 1500-1600, toen verschillende pogingen werden gedaan om planten wetenschappelijk te classificeren. In de 19e en 20e eeuw werden belangrijke nieuwe technieken ontwikkeld voor het bestuderen van planten, waaronder microscopie, het tellen van chromosomen en de analyse van de chemie van planten. In de laatste twee decennia van de 20e eeuw werd DNA gebruikt om planten nauwkeuriger te classificeren. Botanisch onderzoek richt zich op de bevolkingsgroep van planten, de evolutie, de fysiologie, de structuur en de systematica. Tot de subdisciplines van botany behoren landbouw, bosbouw, tuinbouw en paleobotany. Belangrijke wetenschappers uit de geschiedenis van botany zijn Theophrastus, Ibn al-Baitar, Carl Linnaeus, Gregor Johann Mendel en Norman Borlaug.