Umatilla Oregon Landscape Skyscape Waterscape

Deze video is nog steeds gemaakt van onze expeditie video, The Umatilla National Forest Expedition is opgenomen op locatie in Oregon. Ik ben Michael C. Clark Naturalist, Verkenner en Cinematograaf. Mijn compañero Loganapithicus en ik reizen de wereld op zoek naar unieke ecosystemen om cinéma-vérité-stijl te verkennen en te documenteren. Onze expedities vinden meestal plaats in een gebied van 5 vierkante mijl of minder binnen een tijdsduur van 7-21 dagen en we richten ons op de hele planten van het ecosysteem, dieren, geologie, weer en nog veel meer. We zoeken niet specifiek naar, lokken of op soorten wachten, we filmen wat we tegenkomen als we het ecosysteem te voet onderzoeken. Het doel van onze expedities is om te helpen bij de eindeloze zoektocht naar kennis van homo sapien door de ecosystemen te documenteren die eeuwig veranderen met de plant Aarde zoals ze al miljarden jaren hebben. Onze ecosysteemvideo's kunnen door iedereen gratis bekeken worden en gebruikt worden voor educatieve en testdoeleinden zonder winstoogmerk en voor wetenschappelijke studies over de ecosystemen. Daarom hebben we verhalen buiten beschouwing gelaten en muziek op de achtergrond gebruikt wanneer er geen natuurlijk geluid beschikbaar is, waardoor de video's uiteindelijk worden achtergelaten voor zelfinterpretatie, individuele ontdekking en voor professoren die als voorbeeld in een klaslokaal kunnen uitleggen of shows. We kunnen niet elke soort filmen in de geselecteerde ecosystemen, want het is onmogelijk om alles in zo'n kort tijdsbestek te krijgen, je zou een heel leven lang kunnen doorbrengen in het bestuderen van een ecosysteem van de planeet Aarde en het nog steeds nooit helemaal zien. Tijdens onze expedities zijn geen plant of diersoort beschadigd, alle soorten worden in hun natuurlijke habitat gefilmd en worden niet gedwongen of betaald voor de uitvoering. Dit is de film van de Natuur van de Moeder als u manuscriptvragen alstublieft hen naar haar.4 miljoen acres (5.700 km²) leiden. In dalende volgorde van het landoppervlak ligt het bos in delen van Umatilla, Grant, Columbia, Morrow, Wallowa, Union, Garfield, Asotin, Wheeler en Walla Walla. (Columbia, Garfield, Asotin en Walla Walla zijn in Washington, de rest is in Oregon.) Meer dan driekwart van het bos ligt in de staat Oregon.[4] Het hoofdkwartier van het bos bevindt zich in Pendleton, Oregon. In Heppner en Ukiah in Oregon en in Pomeroy en Walla Walla in Washington zijn er plaatselijke kantoren van de woestenwijk.[5] Het nationale bos van Umatilla ontleent zijn naam aan het Indiase woord Umatilla, dat "water dat over zand stroomt" betekent. Explorers Lewis en Clark passeerden het gebied in 1805 aan de Columbia rivier, en Marcus en Narcissa Whitman kwamen in 1836 langs om een missie in Wailatpu bij Walla in Washington te vestigen. Duizenden emigranten volgden later het Oregon Trail west en velen bleven in de regio Blue Mountain. De ontdekking van goud in Oregon in 1851 leidde tot de nederzetting van het gebied van de Noordvork John Day. Meer dan 10 miljoen dollar aan goud en zilver werden gewonnen, en resten van de tijd zijn nog zichtbaar in het National Forest. Sommige beweringen worden nog steeds gedolven[6] Op 1 juli 1908 werd Umatilla opgericht uit een deel van het nationale bos van de Blauwe Bergen en uit alle nationale bossen van Heppner. Op 5 november 1920 werd het Wenaha National Forest toegevoegd[7]. Het bos was het gebied van de School Fire, de grootste brand in de aangrenzende Verenigde Staten van 2005. Vaak voorkomende wilde dieren in het Umatilla National Forest zijn onder meer de mose van Shira[8], de rotsachtige bergen, de bighorn, de berggeit, de muilherten, de witherten, de grijze wolf[9], de cougar, de coyote, de das, de kalkoenen van Merriam, getransplanteerde wilde rio grande kalkoenen, blauwe en ruffe, de bruinvissen, Franklin kalkoenen. inkookezalm, zilverzalm, steelkop, regenboogforel[6], broekforel en meerforel. Het landschap omvat de zichtbare kenmerken van een stuk grond, met inbegrip van de fysieke elementen van landvormen zoals (met ijs bedekt) bergen, heuvels, waterlichamen zoals rivieren, meren, vijvers en het zee, de levende elementen van de bodembedekking, met inbegrip van inheemse vegetatie, menselijke elementen, met inbegrip van verschillende vormen van landgebruik, gebouwen en bouwwerken, en overgangselementen zoals verlichting en weersomstandigheden. Het combineren van zowel hun fysieke oorsprong als de culturele bedekking van menselijke aanwezigheid, vaak gecreëerd over duizenden jaren, weerspiegelt landschappen de levende synthese van mensen en plaatsen essentieel voor de lokale en nationale identiteit. Landschappen, hun karakter en hun kwaliteit, helpen het afbeelding van een regio zelf te definiëren, hun plaatsgevoel dat het onderscheidt van andere regio's. Het is de dynamische achtergrond van het leven van de mensen. De aarde heeft een breed scala aan landschappen, waaronder de ijzige landschappen van poolgebieden, bergachtige landschappen, uitgestrekte woestijnlandschappen, eilanden en kustlandschappen, dichtbeboste of beboste landschappen met inbegrip van bosarebossen in het verleden en tropische regenwouden, en landbouwlandschappen van gematigde en tropische gebieden. Het landschap kan verder worden herzien in de volgende specifieke categorieën: cultuurlandschap, landschapsecologie, landschapsplanning, landschapsbeoordeling en landschapsontwerp. De kunst van de Skyscape schildert vertegenwoordiging van de hemel, vooral in een schilderij of een foto af. De Skyscapes verschillen van wolken omdat zij niet noodzakelijk wolken omvatten. Net als cloudsher kan skyscape-kunst ook elk uitzicht land of iets anders weglaten dat kan helpen om schaal of oriëntatie te suggereren. Afbeeldingen die "skyscapes" worden genoemd omvatten vaak wolken of land, maar deze dingen kunnen ook worden uitgesloten of tot een minimum beperkt. Het uitzicht kan van aarde of van een ver boven het niveau komen. Er is vaak niets dat schaalvergroting in de kunst suggereert, tenzij er een stukje landschap in is opgenomen of bepaalde verschijnselen zoals de weergave van wolken, neerslag, regenbogen en aurorae in het spel zijn. Sommige kunstenaars schilderen ook vogels, insecten en andere vliegende voorwerpen, alsook door de mens gemaakt vliegtuig, vliegers en voorwerpen zoals bladeren en ballonnen. Er zijn veel voorbeelden van wolkenloze hemden in schilderen, printmaken, serigrafie en fotografie. Het weer is vaak een belangrijk element in de samenstelling van skyscapes. De hemel is echt niets meer dan de dichtstbijzijnde gaszone van de atmosfeer op aarde. De hemel kan worden afgebeeld als veel verschillende kleuren, zoals een bleek blauw of het ontbreken van enige kleur, zoals de nachtelijke hemel, die het uiterlijk heeft van een zwarte aard, zij het met een spreiding van sterren op een heldere nacht. Overdag wordt de hemel gezien als een diep blauw door het zonlicht dat zich in de lucht bevindt. Astronomisch gezien is de hemel een hemellichamen, een denkbeeldige koepel verdeeld in constellaties, waar de maan, planeten, sterren en zon visueel over de hemel lijken te bewegen. Hoewel kunstenaars de hemel al lang hebben geschilderd, was het Edward Hopper die ons voor het eerst de schoonheid van het skyscape liet zien, sans wolken.[citaat nodig] In de jaren vijftig schilderde Eric Sloane veel wolkenloze skyscapes tijdens zijn verblijf in Taos, New Mexico. Een ander voorbeeld van een wolkenloze skyscape illustratie is de hemelse plafondmuurschildering in Grand Central Terminal in New York City. De hemel, ook bekend als de hemel, verwijst gewoonlijk naar alles dat een bepaalde afstand boven het aardoppervlak ligt, inclusief de atmosfeer en de rest van de ruimte. Op het gebied van de astronomie heet de hemel ook de hemel hemellichamen. Dit is een denkbeeldige koepel waar de zon, sterren, planeten en de maan zien reizen. Het hemellichaam is verdeeld in regio's die constellaties worden genoemd. Gewoonlijk wordt de term "lucht" gebruikt vanaf het punt van uitzicht van het aardoppervlak. De precieze betekenis van de term kan echter variëren; in sommige hoesjes wordt de hemel gedefinieerd als alleen de dichtstbijzijnde delen van de atmosfeer, bijvoorbeeld. De maan van Crescent blijft slechts enkele ogenblikken voor zonsopgang zichtbaar. Bij daglicht lijkt de hemel blauw omdat de lucht blauw zonlicht verspreidt meer dan rood.[1][2][3][4] 's nachts lijkt de hemel een meestal donker oppervlak te zijn of een met sterren verspreid gebied. Overdag kan de zon aan de hemel worden gezien, tenzij hij door wolken wordt verduisterd. In de nachtelijke hemel (en tot op zekere hoogte gedurende de dag) zijn de maan, planeten en sterren zichtbaar aan de hemel. Sommige natuurverschijnselen die in de lucht worden gezien zijn wolken, regenbogen en aurae. De bliksem en neerslag kunnen ook in de lucht worden gezien tijdens stormen. Vogels, insecten, vliegtuig en vliegers worden vaak geacht in de lucht te vliegen. Als gevolg van menselijke activiteiten worden smog overdag en lichte vervuiling 's nachts vaak gezien boven grote steden. Een stroom is een waterlichaam [1] met een stroom, opgesloten in een bed en een stroombaan. Afhankelijk van de locatie of bepaalde kenmerken kan een beek worden aangeduid als een tak, brook, beck, burn, creek, "crick", kieuwen (af en toe hooguit), doden, likken, rillen, rivieren, riem, baje, rigide, stroomlijning, wassen, rennen of runnel. Stromen zijn belangrijk als leidingen in de watercyclus, als instrumenten in grondwateropslag en als corridors voor de migratie van vissen en wilde dieren. De biologische habitat in de onmiddellijke nabijheid van een beek wordt een oevergebied genoemd. Gezien de status van de huidige uitsterving van de Holocene spelen stromen een belangrijke rol bij het verbinden van gefragmenteerde habitats en daarmee bij het behoud van de biodiversiteit. Het onderzoek naar waterlopen en waterwegen in het algemeen staat bekend als oppervlaktehydrologie en vormt een kernelement van milieugeografie.