Vazha Pshavela Poet T-shirt

Vazha-Pshavela werd geboren in een familie van geestelijken in het kleine dorpje Chargali, gelegen in de bergachtige provincie Pshavi in Oost-Georgië. Hij studeerde af aan het Pedagogisch Seminarie in Gori in 1882, waar hij nauwe banden onderhield met Georgische populisten (Russische term narodniki). In 1883 ging hij naar de rechtenfaculteit van de Universiteit van Sint-Petersburg (Rusland), maar in 1884 keerde hij terug naar Georgië vanwege financiële problemen. Hier vond hij werk als leraar Georgische talen. Hij werd ook bekend als vertegenwoordiger van de Georgische Nationale Bevrijdingsbeweging. Vazha-Pshavela begon zijn literaire carrière midden jaren 1880. In zijn werk portretteerde hij het dagelijks leven en de psychologie van zijn tijdgenoot Pshavs. Vazha-Pshavela is de auteur van vele literaire werken van wereldklasse - 36 epos, ongeveer 400 gedichten ("Aluda Ketelauri", "Bakhtrioni", "Gogotur en Apshina", "Host en Guest", "Snake eater", "Eteri", "Mindia", enz.), toneelstukken en verhalen, evenals literaire kritiek, journalistiek en wetenschappelijke artikelen van etnografisch belang. Zelfs in zijn fictie evoceert hij het leven van de Georgische hooglander met een bijna etnografische precisie en verbeeldt hij een hele wereld van mythologische concepten. In zijn poëzie richt de dichter zich op het heldhaftige verleden van zijn volk en roemt hij de strijd tegen zowel externe als interne vijanden. (Gedichten A Wounded Snow Leopard (1890), Een brief van een Pshav-soldaat aan zijn moeder (1915), etc.) In het beste van zijn epische composities gaat Vazha-Pshavela krachtig in op de problemen die ontstaan door de interactie van het individu met de samenleving, van de mensheid met de natuur en van de menselijke liefde met de liefde voor het land. Het conflict tussen een individu en een temi (gemeenschap) wordt afgebeeld in de epics Aluda Ketelauri (1888, Russische vertaling, 1935) en Gast en Gastheer (1893, Russische vertaling 1935). De hoofdpersonages in beide werken komen in twijfel te trekken en uiteindelijk voorbij te gaan aan verouderde wetten die door hun respectievelijke gemeenschappen worden verdedigd, in hun persoonlijke reis naar een grotere mensheid die het louter bekrompen parochiale overstijgt.