Victoriaans verplegingsgedicht koffiemok

Een verpleegster Een verpleegster, een eenvoudige verpleegster; alleen een verpleegkundige en niets anders dan een naam; Een patiëntenvrouw in haar ronde van dienst, die leeft en sterft, wat onbekend is om te vlammen. Alleen een verpleegster, een boodschapper van genade, een engel stuurde ons lijden ras, met een stille stap, en een stevige hand van genezing, Divinest medelijden met haar zachte gezicht. Als de hele wereld in stille slumber ligt, red de arme lijder die op zijn bed zit te klagen, wiens waakzame oog met geduldige liefde de lange nacht doorheen blijft met stille zachte loopband? Alleen een verpleegkundige die in dienst is en alle rust krijgt; Voor dergelijke scènes zou het hart van het man in het buitenste kwartier kwartels vertonen; Zie je. Dat lieve, rechtvaardige meisje, in het zwaarste proces, is op haar post, en haar moed zal ook niet falen. De koorts die we maar met terreur aantreffen, of eerder vliegen met egoïstische lafaard. Terwijl de verpleegster en de arts haast maken met de redding, staan ze los van het getroffen bed. Hark. Die rare bel — een ongeluk om middernacht; De verpleegster en de dokter, wakker, dicht bij de hand, de minister voor lijden of sterven, de heroïsche kleine band van het ziekenhuis! Misschien moet je daar een toevluchtsoord vinden, met vriendelijke hulp en liefdevolle zorg. Respect dat we die dappere, onegoïstische vrouwen zullen geven... en de nacht en de dag herinneren ze in het gebed. —E.M.C., 1886.