Vintage-Renaissance Gewone Malve Notitieboek

Kijk naar de agressieve paarse nervatuur op die bloemblaadjes. Malva sylvestris. De Gewone Malve. Renaissance-kunstenaars hielden ervan om het delicate en vroom af te beelden, meestal gracieus zwevend in de marges van een verlucht manuscript. Wat ze handig weglieten is dat deze plant een totale stikstofverslaafde is. Het houdt absoluut van een goede middeleeuwse mesthoop. Het gedijt op verwaarlozing, vertrapte bermen en zwaar verstoorde aarde. De Romeinen vereerden het praktisch. Plinius de Oudere, die in zijn leven zelden iets overdreef, beweerde stoutweg dat het elke dag inslikken van een eetlepel malve-sap je volledig immuun zou maken voor alle menselijke ziekten. Een belachelijke bewering, uiteraard. Maar je kunt zijn enthousiasme begrijpen. De hele plant zit vol slijmstof. Het is diep, onmiskenbaar slijmerig. Oude apothekers kookten de wortels om kiespijn te genezen en stopten de bladeren in gerstesoep om zere kelen te verzachten. En de kleine zaadpeulen zien eruit als miniatuurwielen Goudse kaas, zodat hongerige kinderen de afgelopen tweeduizend jaar ze rechtstreeks van de stengel aten. "Kaas onkruid", noemen de Engelsen het. Het is een veerkrachtige, opportunistische botanische overlever. Dat maakt het exact de juiste omslag voor je veldnotities. Je koopt geen dagboek met Malva sylvestris erop om beleefde dagelijkse affirmaties op te schrijven. Je gebruikt het voor het rommelige werk. De wijdvertakte, onverwoestbare ideeën. De projecten die weigeren te sterven, zelfs als ze volledig verwaarloosd worden. De spiraalband is volledig onbespreekbaar voor iemand die daadwerkelijk tijd buiten doorbrengt. Het vouwt helemaal plat tegen zijn eigen rug. Probeer maar eens een stijf, lijm-gebonden dagboek te hanteren terwijl je balanceert op een modderige kalksteenrichel, en probeert snel een bijzonder onwillige loopkever te schetsen voordat hij ervandoor gaat. Je kunt het gewoon niet doen. Het papier hier is opmerkelijk dik. Het neemt een zware streep donkere vulpeninkt zonder te rafelen in een wazige ramp, zodat je aantekeningen de elementen overleven. Ik heb ooit een hele middag besteed aan het proberen om een enorme malvewortel uit mijn grindoprit te krijgen, mijn absolute favoriete handtroffel brak daarbij, en eindigde ermee dat ik gewoon in de modder zat en de zaadpeulen opat uit louter, kleinzielige wraak.