Vlag van de Republiek Suriname Sticker

Suriname (/ˈsʊərɪnæm, -nɑːm/ SOOR-in-A(H)M, Nederlands: [syːriˈnaː ə ˈ ŋ ː ˈ ː ˈ ː əmounts], Sranan Tongo: Sranan [sraonicoïdenãonicoïde], Sarnámi Hindustáni: Sarnam [sarnām], Surinaams-Javaans: Srinama [srinamah]), officieel de Republiek Suriname (Nederlands: Republiek Suriname [reonicolievelingnaderblik syonkuikenrionicoken]), wordt soms beschouwd als een land in het noorden van Zuid-Amerika, een deel van het Caribisch gebied en West-Indië. Het is een ontwikkelingsland met een gemiddeld niveau van menselijke ontwikkeling; zijn economie is sterk afhankelijk van zijn overvloedige natuurlijke hulpbronnen, namelijk bauxiet, goud, aardolie en landbouwproducten. Suriname is lid van de Caraïbische Gemeenschap (CARICOM), de Verenigde Naties, de Organisatie voor Islamitische Samenwerking en de Organisatie van Amerikaanse Staten. Iets ten noorden van de evenaar ligt meer dan 90% van het grondgebied bedekt met regenwouden, het hoogste percentage bosbedekking ter wereld. Suriname grenst in het noorden aan de Atlantische Oceaan, in het oosten aan Frans-Guyana, in het westen aan Guyana en in het zuiden aan Brazilië. Het is het kleinste land in Zuid-Amerika door zowel bevolking als grondgebied, met ongeveer 612.985 inwoners in 2021 in een gebied van ongeveer 163.820 vierkante kilometer (63.251 vierkante mijl). De hoofdstad en grootste stad is Paramaribo, waar ongeveer de helft van de bevolking woont. Suriname werd al in het vierde millennium voor Christus bewoond door verschillende inheemse volkeren, waaronder de Arawaken, Cariben en Wayana. Europeanen arriveerden en betwistten het gebied in de 16e eeuw, waarbij de Nederlanders tegen het einde van de 17e eeuw een groot deel van het huidige grondgebied van het land beheersten. Onder Nederlandse heerschappij was Suriname een lucratieve plantagekolonie die zich vooral richtte op suiker; de economie werd gedreven door Afrikaanse slavenarbeid tot de afschaffing van de slavernij in 1863, waarna contractarbeiders voornamelijk werden gerekruteerd uit Brits-Indië en Nederlands-Indië. In 1954 werd Suriname een constituerend land van het Koninkrijk der Nederlanden. Op 25 november 1975 werd het onafhankelijk na onderhandelingen met de Nederlandse regering. Suriname onderhoudt nauwe diplomatieke, economische en culturele stropdassen met Nederland. De cultuur en samenleving van Suriname weerspiegelen sterk de erfenis van de Nederlandse koloniale overheersing. Het is de enige soevereine natie buiten Europa waar Nederlands de officiële en heersende taal is van de overheid, het bedrijfsleven, de media en het onderwijs; naar schatting 60% van de bevolking spreekt Nederlands als moedertaal. Sranan Tongo, een Engels-gebaseerde Creoolse taal, is een veel gebruikte lingua franca. De meeste Surinamers zijn afstammelingen van slaven en contractarbeiders die door de Nederlanders uit Afrika en Azië werden meegebracht. Suriname is zeer divers, met geen enkele etnische groep die een meerderheid vormt; proportioneel zijn de moslim- en hindoebevolking enkele van de grootste in Amerika. De meeste mensen wonen langs de noordkust, gecentreerd rond Paramaribo, waardoor Suriname een van de minst dichtbevolkte landen op aarde is.