Vlag van de Republiek Tunesië Sticker

Tunesië, officieel de Republiek Tunesië, is een land in de Maghreb-regio van Noord-Afrika. Het grenst in het westen en zuidwesten aan Algerije, in het zuidoosten aan Libië en in het noorden en oosten aan het Mediterrane Zee. Tunesië deelt ook de zeegrenzen met Italië via de eilanden Sicilië en Sardinië in het noorden en Malta in het oosten. Het beschikt over de archeologische vindplaatsen van Carthago die dateren uit de 9e eeuw voor Christus, evenals de Grote Moskee van Kairouan. Bekend om zijn oude architectuur, souks en blauwe kusten, het beslaat 163.610 km2 (63.170 sq mi), en heeft een bevolking van 12,1 miljoen. Het bevat het oostelijke uiteinde van het Atlasgebergte en de noordelijke uiteinden van de Sahara-woestijn; een groot deel van het resterende grondgebied is bouwland. De 1.300 km (810 mijl) van de kustlijn omvat de Afrikaanse conjunctie van de westerne en oostelijke delen van het Middellandse Zeegebied. Tunesië is de thuisbasis van het noordelijkste punt van Afrika, Cape Angela. Tunis, gelegen aan de noordoostelijke kust, is de hoofdstad en grootste stad van het land, die zelf is vernoemd naar Tunis. De officiële taal van Tunesië is Modern Standaard Arabisch. De overgrote meerderheid van de Tunesische bevolking is Arabisch en moslim. Tunesisch Arabisch is de meest gesproken taal en Frans dient in sommige contexten als administratieve en educatieve taal, maar het heeft geen officiële status. Vanaf de vroege oudheid werd Tunesië bewoond door de inheemse Berbers. De Feniciërs, een Semitisch volk, begonnen in de 12e eeuw voor Christus aan te komen, vestigden zich aan de kust en vestigden verschillende nederzettingen, waarvan Carthago in de 7e eeuw voor Christus als de machtigste ontstond. De afstammelingen van de Fenicische kolonisten kwamen bekend te staan als het Punische volk. Het oude Carthago was een groot handelsrijk en een militaire rivaal van de Romeinse Republiek tot 146 voor Christus, toen het werd verslagen door de Romeinen die Tunesië bezetten voor het grootste deel van de volgende 800 jaar. De Romeinen introduceerden het christendom en lieten architectonische nalatenschap achter zoals het amfitheater van El Jem. In de 7e eeuw na Christus veroverden Arabische moslims Tunesië en vestigden zich met hun stammen en families, waardoor de islam en de Arabische cultuur werden gebracht. Een latere grootschalige Arabische migratie van Banu Hilal en Banu Sulaym stammen in de 11e-12e eeuw versnelde dit proces. Rond de 15e eeuw was de regio van het hedendaagse Tunesië al bijna volledig gearabiseerd. Toen, in 1546, vestigde het Ottomaanse Rijk de controle en bleef de scepter zwaaien tot 1881, toen de Fransen Tunesië veroverden. In 1956 werd Tunesië onafhankelijk onder de naam Tunesische Republiek. De cultuur en identiteit van Tunesië zijn vandaag de dag geworteld in deze eeuwenlange kruising van verschillende culturen en etniciteiten. In 2011 heeft de Tunesische Revolutie, die werd veroorzaakt door ontevredenheid over het gebrek aan vrijheid en democratie onder het 24-jarige bewind van President Zine El Abidine Ben Ali, zijn bewind omver geworpen en de bredere Arabische Lente-beweging in de regio gekatalyseerd. Kort daarna werden vrije meerpartijenverkiezingen gehouden; het land stemde opnieuw voor het president op 26 oktober 2014 en op 23 november 2014. Van 2014 tot 2020 werd het beschouwd als de enige democratische staat in de Arabische wereld, volgens de Economist Democracy Index. Na de terugval van de democratie wordt Tunesië beoordeeld als een hybride regime. Het is een van de weinige landen in Afrika die hoog scoort op de Human Development Index, met een van de hoogste inkomens per hoofd van de bevolking op het continent, met een 129e plaats in het BBP per hoofd van de bevolking inkomen. Tunesië is goed geïntegreerd in de internationale gemeenschap. Het is lid van de Verenigde Naties, de Internationale Organisatie van Franssprekende landen, de Arabische Liga, de Organisatie voor Islamitische Samenwerking, de Afrikaanse Unie, de Gemeenschappelijke Markt voor Oostelijk en Zuidelijk Afrika, de Beweging van Niet-Gebonden Landen, het Internationaal Strafhof, de Groep van 77, onder anderen. Het onderhoudt nauwe economische en politieke betrekkingen met sommige Europese landen, met name met Frankrijk en Italië, vanwege hun geografische nabijheid. Tunesië heeft ook een associatieovereenkomst met de Europese Unie en heeft de status van belangrijke niet-NAVO-bondgenoot van de Verenigde Staten bereikt.