Vlag van de Republiek Venetië (La Serenissima) Sticker

De Republiek Venetië, officieel de meest serene republiek van Venetië en traditioneel bekend als La Serenìssima, was een soevereine staat en maritieme republiek met zijn hoofdstad in Venetië. Opgericht, volgens de traditie, in 697 door Paolo Lucio Anafesto, in de loop van zijn 1100 jaar geschiedenis heeft het zich gevestigd als een van de belangrijkste Europese commerciële en marine machten. Aanvankelijk uitgebreid in het Dogado-gebied (een gebied dat momenteel vergelijkbaar is met de grootstedelijke stad Venetië), annexeerde het tijdens zijn geschiedenis een groot deel van Noordoost-Italië, Istrië, Dalmatië, de kusten van het huidige cadeau en Albanië, evenals talrijke eilandjes in de Adriatische en oostelijke Ionische zeeen. Op het hoogtepunt van zijn expansie, tussen de 13e en 16e eeuw, bestuurde het ook Kreta, Cyprus, een aantal Griekse eilanden, evenals verschillende steden en havens in het oostelijke Middellandse Zeegebied, namelijk in de Peloponnesos. De eilanden van de Venetiaanse lagune in de 7e eeuw, na een periode van aanzienlijke toename van de bevolking, werden georganiseerd in Maritiem Venetië, een Byzantijns hertogdom afhankelijk van het Exarchaat van Ravenna. Met de herfst van het Exarchaat en de verzwakking van de Byzantijnse macht, ontstond het hertogdom Venetië, geleid door een doge en gevestigd op het eiland Rialto; het bloeide van de maritieme handel met het Byzantijnse Rijk en andere oostelijke staten. Om de handelsroutes veilig te stellen, voerde het hertogdom tussen de 9e en 11e eeuw verschillende oorlogen, waardoor het zijn volledige heerschappij over de Adriatische Zee verzekerde. Als gevolg van de deelname aan de kruistochten, penetratie in de oostelijke markten werd steeds sterker en, tussen de 12e en 13e eeuw, Venetië in geslaagd om zijn macht uit te breiden in tal van oostelijke emporiums en commerciële havens. De suprematie over het mediterrane Zee leidde tot de botsing met Genua, die duurde tot de 14e eeuw, toen Venetië, na een volledige ineenstorting te hebben riskeerd tijdens de oorlog van Chioggia (met het Genuese leger en de vloot in de lagune voor een lange periode), snel wist te herstellen van de territoriale verliezen geleden met de Vrede van Turijn van 1381 en begon met de expansie op het vasteland. De Venetiaanse expansie leidde echter tot de coalitie van de Habsburgse monarchie, Spanje en Frankrijk in de Liga van Kamerijk, die in 1509 de Republiek Venetië versloeg in de Slag bij Agnadello. Terwijl het grootste deel van zijn vasteland bezittingen, Venetië werd verslagen en de poging om de oostelijke gebieden uit te breiden veroorzaakte een lange reeks van oorlogen tegen het Ottomaanse Rijk, die pas in de 18e eeuw eindigde met het Verdrag van Passarowitz van 1718 en die het verlies van alle bezittingen in de Egeïsche Zee veroorzaakt. Hoewel het nog steeds een bloeiend cultureel centrum was, werd de Republiek Venetië bezet door de Franse troepen van Napoleon en werden haar gebieden verdeeld met de Habsburgse monarchie na de ratificatie van het Verdrag van Campo Formio. In de loop van haar geschiedenis werd de Republiek Venetië gekenmerkt door haar politieke orde. Het staatshoofd was de doge, een positie die vanaf het einde van de 9e eeuw gekozen werd. Naast de doge werd het bestuur van de Republiek geleid door verschillende vergaderingen: de Grote Raad, met wetgevende functies, die werd ondersteund door de Kleine Raad, de Raad van Veertig en de Raad van Tien, verantwoordelijk voor juridische zaken, en de Senaat.