Vlag van Equatoriaal-Guinea Sticker

Equatoriaal-Guinea, officieel de Republiek Equatoriaal-Guinea, is een land aan de westkust van Centraal-Afrika. Het heeft een oppervlakte van 28.000 vierkante kilometer (11.000 sq mi). Voorheen de kolonie van Spaans-Guinea, de post-onafhankelijkheid naam verwijst naar de locatie, zowel in de buurt van de evenaar en in de Afrikaanse regio Guinee. Vanaf 2024 had het land een bevolking van 1.795.834, waarvan meer dan 85% lid is van de Fang-bevolking, de dominante etnische groep van het land. De Bubi, inheems in Bioko, zijn de tweede grootste groep met ongeveer 6,5% van de bevolking. Equatoriaal-Guinea bestaat uit twee delen. Het vasteland, Río Muni, wordt begrensd door Kameroen in het noorden en Gabon in het zuiden en oosten. Het heeft de meerderheid van de bevolking en is de locatie van Bata, de grootste stad van Equatoriaal-Guinea, en Ciudad de la Paz, de geplande toekomstige hoofdstad van het land. De kleine eilanden van Río Muni zijn Corisco, Elobey Grande en Elobey Chico. Het eiland bestaat uit de eilanden Bioko (voorheen Fernando Po) in de Golf van Guinee en Annobón. Bioko Island is het meest noordelijke deel van Equatoriaal-Guinea en is de plaats van de hoofdstad van het land, Malabo. De Portugees sprekende eilandnatie São Tomé en Príncipe ligt tussen Bioko en Annobón. Equatoriaal-Guinea werd in 1968 onafhankelijk van Spanje onder de bloedige dictatuur van President Francisco Macías Nguema. In 1972 riep hij zichzelf uit tot president voor het leven, maar in 1979 werd hij door een staatsgreep afgezet door zijn neef Teodoro Obiang Nguema Mbasogo, die sindsdien het president van het land is. Het regime van Obiang wordt ook door buitenlandse waarnemers alom gekarakteriseerd als een dictatuur. Sinds het midden van de jaren negentig is Equatoriaal-Guinea een van de grootste olieproducenten van Afrika ten zuiden van de Sahara geworden. Het is vervolgens het rijkste land per hoofd van de bevolking in Afrika geworden; de rijkdom is echter uiterst ongelijk verdeeld, waarbij weinig mensen profiteren van de olierijkdommen. Het land staat op de 133e plaats op de Human Development Index van 2023, waarbij minder dan de helft van de bevolking toegang heeft tot schoon drink water en 7,9% van de kinderen sterft voor de leeftijd van vijf. Aangezien Equatoriaal-Guinea een voormalige Spaanse kolonie is, is Spaans de belangrijkste officiële taal. Frans en (vanaf 2010) Portugees zijn ook officieel gemaakt. Het is het enige soevereine land in Afrika waar Spaans een officiële taal is. De regering van Equatoriaal-Guinea is autoritair en sultanistisch en heeft een van de slechtste mensenrechtenrecords ter wereld, consequent gerangschikt onder de "slechtste van het slechtste" in het jaarlijkse overzicht van politieke en burgerrechten van Freedom House. Reporters Without Borders rangschikt Obiang onder zijn "roofdieren" van de persvrijheid. Mensenhandel is een belangrijk probleem, met het Amerikaanse Trafficking in Persons Report dat Equatoriaal-Guinea identificeert als een bron- en bestemmingsland voor dwangarbeid en mensenhandel. Het land is lid van de Verenigde Naties, de Afrikaanse Unie, de Francofonie, de OPEC en de CPLP.