Vlag van Frankrijk (XIV-XVI) Sticker

Het Koninkrijk Frankrijk in de Middeleeuwen (ruwweg, van de 10e eeuw tot het midden van de 15e eeuw) werd gekenmerkt door de fragmentatie van het Karolingische Rijk en West-Francië (843-987); de uitbreiding van de koninklijke controle door het Huis Capet (987-1328), met inbegrip van hun strijd met de vrijwel onafhankelijke vorstendommen (hertogdommen en graafschappen, zoals de Normandische en Angevijnse regio's), en de oprichting en uitbreiding van de administratieve / staat controle (met name onder Filips II Augustus en Lodewijk IX) in de 13e eeuw; en de opkomst van het Huis Valois (132 8-1589), met inbegrip van de langdurige dynastieke crisis tegen het Huis Plantagenet en hun Angevijnse Rijk, culminerend in de Honderdjarige Oorlog (1337-1453) (verergerd door de catastrofale Zwarte Dood in 1348), die de basis legde voor een meer gecentraliseerde en uitgebreide staat in de vroegmoderne periode en de creatie van een gevoel van Franse identiteit. Tot in de 12e eeuw, de periode zag de uitwerking en uitbreiding van de seigneuriale economische systeem (met inbegrip van de gehechtheid van de boeren aan het land door middel van lijfeigenschap); de uitbreiding van het feodale systeem van politieke rechten en verplichtingen tussen heren en vazallen; de zogenaamde "feodale revolutie" van de 11e eeuw, waarin steeds kleinere heren nam de controle over de lokale gronden in vele regio's; en de toe-eigening door regionale / lokale heersers van verschillende administratieve, fiscale en gerechtelijke rechten voor zichzelf. Vanaf de 13e eeuw herwon de staat langzaam de controle over een aantal van deze verloren bevoegdheden. De crises van de 13e en 14e eeuw leidden tot het bijeenroepen van een adviesvergadering, de Staten-Generaal, en ook tot een effectief einde aan lijfeigenschap. Tijdens de 70-jarige regering van Lodewijk XIV, absolutistische beleid van Parijs strak beperkt de regionale adel, centraliseren van de politieke macht in Versailles. Vanaf de 12e en 13e eeuw stond Frankrijk in het centrum van een levendige cultuurproductie die zich uitstrekte over een groot deel van western Europa, waaronder de overgang van romaanse bouwkunst naar gotische bouwkunst en gotische kunst; het fundament van middeleeuwse universiteiten (zoals de Parijse universiteiten (erkend in 1150), Montpellier (1220), Toulouse (1229) en Orleans (1235)) en de zogenaamde "Renaissance van de 12e eeuw"; een groeiend aantal seculiere volksliteratuur (waaronder de chanson de geste, ridderlijke romance, troubadour en Juvère poëzie, enz.) en middeleeuwse muziek (zoals de bloei van de Notre Dame school van de polyfonie).