Vlag van het Koninkrijk Zweden (Zweeds Rijk) Sticker

Het Zweedse Rijk of het Grote Machttijdperk (Zweeds: stormaktstiden) was de periode in de Zweedse geschiedenis die een groot deel van de 17e en vroege 18e eeuw overspande, waarin Zweden een Europese grootmacht werd die territoriale controle uitoefende over een groot deel van het Baltische gebied. Tijdens deze periode bezat het ook gebieden op het Noord-Zee en enkele overzeese kolonies, waaronder Nieuw-Zweden. Het begin van de periode wordt meestal beschouwd als de regering van Gustavus Adolf, die de troon besteeg in 1611, en het einde als het verlies van gebieden in 1721 na de Grote Noordse Oorlog. Na de dood van Gustaaf Adolf in 1632 werd het rijk lange tijd bestuurd door een deel van de hoge adel, zoals de familie Oxenstierna, die als regenten voor kleine vorsten fungeerde. De belangen van de hoge adel stonden in contrast met het uniformiteitsbeleid (dat wil zeggen, het handhaven van de traditionele gelijkheid in status van de Zweedse landgoederen die door de koningen en boeren werden begunstigd). In gebieden verworven tijdens de periodes van de facto adellijke heerschappij, werd de lijfeigenschap niet afgeschaft, en er was ook een trend om de respectievelijke landgoederen in Zweden zelf op te zetten. De Grote Vermindering van 1680 maakte een einde aan deze inspanningen van de adel en vereiste dat ze landgoederen teruggaven die ze eenmaal van de kroon hadden verworven aan de koning. De lijfeigenschap bleef echter van kracht in de gebieden die in het Heilige Roomse Rijk en in Zweeds Estland werden verworven, waar een consequente toepassing van het uniformiteitsbeleid werd belemmerd door de verdragen waarmee ze werden verkregen. Na zijn overwinningen in de Dertigjarige Oorlog en de daaropvolgende Vrede van Westfalen kreeg Zweden gebieden in Noord-Duitsland. Zweden bereikte het hoogtepunt van zijn macht tijdens de Noordelijke Oorlog van 1655-1660, toen zijn belangrijkste tegenstander, Denemarken-Noorwegen, werd geneutraliseerd door het Verdrag van Roskilde in 1658. Denemarken-Noorwegen werd gedwongen een derde van zijn grondgebied op te geven om de rest te redden. Hoewel Karel XII tijdens zijn bewind initiaal zou winnen in de Vrede van Travendal (1700) en de Vrede van Altranstädt (1706), zou hij een veldtocht in Rusland leiden die zou eindigen in een onthutsende nederlaag voor de Zweden. De Russische overwinning in de Slag bij Poltava maakte een einde aan de oostwaartse expansie van Zweden, en tegen de tijd van de dood van Karel XII in 1718 was het rijk zowel territoriaal als militair sterk verminderd. Het laatste overgebleven continentale grondgebied (Zweeds-Pommeren) ging verloren tijdens de napoleontische oorlogen en Finland werd in 1809 aan Rusland afgestaan, wat het einde betekende van de periode van Zweden als een grote macht.