Vlag van het Rijk van Brazilië (1853-1889) Sticker

Het Rijk van Brazilië was een 19e-eeuwse staat die in grote lijnen bestond uit de gebieden die het moderne Brazilië en Uruguay vormen tot de laatste onafhankelijkheid in 1828 bereikt. De regering van het rijk was een representatieve parlementaire constitutionele monarchie onder het bewind van keizer Pedro I en zijn zoon Pedro II. Een kolonie van het Koninkrijk Portugal, Brazilië werd de zetel van het Portugese Rijk in 1808, toen de Portugese prins regent, later koning Dom John VI, vluchtte voor Napoleons invasie van Portugal en vestigde zichzelf en zijn regering in de Braziliaanse stad Rio de Janeiro. Johan VI keerde later terug naar Portugal, en liet zijn oudste zoon en erfgenaam Pedro achter om het koninkrijk Brazilië als regent te regeren. Op 7 september 1822 verklaarde Pedro de onafhankelijkheid van Brazilië en na een succesvolle oorlog tegen het koninkrijk van zijn vader, werd hij op 12 oktober uitgeroepen tot Pedro I, de eerste keizer van Brazilië. Het nieuwe land was enorm, dunbevolkt en etnisch divers. In tegenstelling tot de meeste naburige Latijns-Amerikaanse republieken, had Brazilië politieke stabiliteit, levendige economische groei, grondwettelijk gegarandeerde vrijheid van meningsuiting en respect voor de burgerrechten van zijn onderdanen, zij het met wettelijke beperkingen voor vrouwen en slaven, de laatste beschouwd als eigendom en niet als burgers. Het tweekamerparlement van het Keizerrijk werd gekozen volgens relatief democratische methoden voor het tijdperk, evenals de provinciale en lokale wetgevende macht. Dit leidde tot een lang ideologisch conflict tussen Pedro I en een aanzienlijke parlementaire fractie over de rol van de monarch in de regering. Ook moest hij andere obstakels overwinnen. De mislukte Cisplatine-oorlog tegen de naburige Verenigde Provincies van de Río de la Plata in 1828 leidde tot de afscheiding van de provincie Cisplatina (later Uruguay). In 1826, ondanks zijn rol in de Braziliaanse onafhankelijkheid, werd hij de koning van Portugal; hij deed afstand van de Portugese troon ten gunste van zijn oudste dochter. Twee jaar later werd ze gegrepen door Pedro I's jongere broer Miguel. Omdat hij niet in staat was om zowel Braziliaanse als Portugese zaken af te handelen, deed Pedro I afstand van zijn Braziliaanse troon op 7 april 1831 en vertrok onmiddellijk naar Europa om zijn dochter op de Portugese troon te herstellen. De opvolger van Pedro I in Brazilië was zijn 5-jarige zoon Pedro II. Omdat de laatste nog minderjarig was, werd er een zwak regentschap opgericht. Het machtsvacuüm als gevolg van de afwezigheid van een regerende monarch als de ultieme scheidsrechter in politieke geschillen leidde tot regionale burgeroorlogen tussen lokale facties. Nadat hij een imperium had geërfd dat op het punt stond uiteen te vallen, slaagde Pedro II er, toen hij wettelijk meerderjarig was verklaard, in om vrede en stabiliteit te brengen in het land, dat uiteindelijk een opkomende internationale macht werd. Brazilië was de overwinnaar in drie internationale conflicten (de Platine Oorlog, de Uruguayaanse Oorlog en de Paraguayaanse Oorlog) onder Pedro II's heerschappij, en het Rijk overheerste in verschillende andere internationale geschillen en uitbraken van binnenlandse conflicten. Met welvaart en economische ontwikkeling kwam een toestroom van Europese immigratie, waaronder protestanten en joden, hoewel Brazilië grotendeels katholiek bleef. De slavernij, die aanvankelijk wijdverbreid was, werd door opeenvolgende wetten beperkt tot de definitieve afschaffing in 1888. Braziliaanse beeldende kunst, literatuur en theater ontwikkeld in deze tijd van vooruitgang. Hoewel sterk beïnvloed door Europese stijlen die varieerden van neoclassicisme tot romantiek, werd elk concept aangepast aan de creëer, een cultuur die uniek Braziliaans was. Hoewel de laatste vier decennia van Pedro II's regering gekenmerkt werden door voortdurende interne vrede en economische welvaart, had hij geen wens om de monarchie te zien overleven na zijn leven en deed hij geen moeite om de steun voor de instelling te behouden. De volgende in lijn voor de troon was zijn dochter Isabel, maar noch Pedro II, noch de heersende klassen beschouwd als een vrouw monarch acceptabel. Bij gebrek aan een levensvatbare erfgenaam, zagen de politieke leiders van het Rijk geen reden om de monarchie te verdedigen. Na een regeerperiode van 58 jaar werd de keizer op 15 november 1889 omvergeworpen in een plotselinge staatsgreep onder leiding van een kliek van militaire leiders die tot doel had een republiek te vormen onder leiding van een dictator.